ဒီလိုနဲ႔ပဲ ဂ်ီတီအိုင္ေက်ာင္းေတြပိတ္ေတာ့ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ေတြ က်လာပါေတာ့တယ္ ။ သစ္သစ္တစ္ေယာက္ အီကိုတက္ခြင့္က်လို႔ ရြာသာၾကီးကို ခ်ီတက္ရျပန္ျပီေလ ။ အီကိုမွာလည္း အေပါင္းအသင္းထက္ရွာစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး ။ ဂ်ီတီအိုင္ကသူငယ္ခ်င္းေတြ အီကိုေရာက္လာၾကတာ မ်ားတယ္ေလ ဒါေပမယ့္ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းတာက အီးစီကဆိုးေဖာ္ဆိုးဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြ ပါမလာေတာ့ဘူးေလ ။ ျပီးေတာ့ သစ္သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အေ၀းသင္ေျပာင္းသြားၾကတယ္ေလ ။ ဒီလိုနဲ႔သစ္သစ္တစ္ေယာက္ ပ်င္းသြားတယ္လို႔ ထင္သြားပါသလား ႏိုး ေ၀းးးးးး ။ သစ္သူငယ္ခ်င္းအသစ္က ၉၈အီကိုကြင္း ထက္ထက္ေက်ာ္ ေလ.... ။ သူလည္းအင္းစိန္ကပဲဆိုေတာ့ ေက်ာင္းကားသြားတူေနျပန္ေရာေလ ...။ ကဲျပန္ျပီေပါ့ တစ္ခါ အီကိုမွာကြယ္ ....။ ဒဂံုေက်ာင္းကို ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္သြားတယ္ ။ အီကိုေက်ာင္းေရွ႔က အေၾကာ္ဆိုင္မွာ ေက်ာင္းမတက္ပဲထိုင္တယ္ ေက်ာင္းနားက ဘတ္စ္ကားကိုဂိတ္ဆံုးလိုက္စီးျပီး ဘာရွိလဲသြားၾကည့္တယ္ ။ မရိုးရပါဘူး သစ္သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြလည္း ရပါတယ္ ။ ထက္ထက္ေက်ာ္က အဲဒီတုန္းက သစ္နဲ႔အခန္းမတူပါဘူး ။ သစ္အတန္းထဲမွာ အတူတူထိုင္တာက အဲဒီတုန္းက စီးရီးထြက္တဲ့ ကြတ္အဖြဲ႔က အသင္ဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးပါ သူကအရမ္းလည္းေဟာ့တယ္ ခင္စရာလည္းေကာင္းတယ္ေလ ။ စီးရီးကလည္းထြက္ခါစဆိုေတာ့ လူသိမ်ားတာေပါ့ေနာ္ ဒါနဲ႔ပဲ ေဒၚသစ္သစ္သူတို႔ေတြၾကားမွာ ေယာင္လည္လည္နဲ႔ ဟိုသြားမယ္ဆိုလည္းပါ ဒီသြားမယ္ဆိုလည္းပါ ျဖစ္ခဲ့ျပန္ေရာေလ ...။ သစ္တို႔အတန္းမွာ ေယာက်္ားေလးတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတယ္ က်န္တာမိန္းကေလးေတြၾကီးပဲေလ ။ အတန္းမွာလည္း လူေတြကသိပ္မေနၾကဘူး ေလွ်ာက္သြားေနတာမ်ားတယ္ေလ ....။ က်ဴရွင္ေတြကေတာ့ ဘာသာစံုကိုယူတာေလ ...။ စေန ၊ တနဂၤေႏြလည္း တတြဲတြဲပဲ ေလ က်ဴရွင္က ဒဂံု ၁ ေက်ာင္းနားမွာဆိုေတာ့ သြားလာရတာေကာင္းတယ္ေလ လမ္း၃၀ဘက္တို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းတို႔ကေတာ့ မေရာက္ေသာေန႔မရွိပါ...။ ၈ေယာက္တြဲၾကီးက ရထားတြဲလိုပဲေလ ...။ ပထမစမစ္စတာပဲ ျပီးေသးတယ္ Btech တက္ခြင့္ရလာခဲ့တယ္ ။ ေရြးခ်ယ္စရာ၂ခုျဖစ္လာတယ္ ဘာကိုဆက္တက္မလဲေပါ့ေနာ္ ။ ေက်ာင္း၂ခုျပိဳင္တက္လို႔မရဘူးေပါ့ေနာ္ ...။ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုေတြျဖစ္ျပန္ျပီေပါ့.....ဒါနဲ႔ပဲ ေမွာ္ဘီရင္ေငြ႕ကို ၃ရက္ ခိုလွံဳ ရြာသာၾကီးကို ၂ရက္တက္နဲ႔ ဒုတိယစမစ္စတာ ျပီးသြားျပန္တာေပါ့ေနာ္ ။ အီကို က်ဴရွင္ ၊ ဘီတက္ခ်္ က်ဴရွင္ နဲ႔ေဒၚသစ္သစ္ လံုး၀မနားရပါဘူး ။ အစ္ကိုေတြကလည္း ကားတစ္စီးနဲ႔ေစာင့္ေပးတာ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့လို႔ ဒရုိင္ဘာတစ္ေယာက္ငွားျပီး မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္ က်ဴရွင္တက္ရပါတယ္ ။ ကားေမာင္းတဲ့ဦးေလးၾကီးလည္း ထမင္းခ်ိဳင့္နဲ႔ပါပဲေလ ။ သစ္က်ဴရွင္တက္ေနရင္ သူကအျပင္မွာေစာင့္ ေနာက္တစ္ခုက နာ၇ီ၀က္စီပဲၾကာေတာ့ ကားေပၚမွာသစ္ထမင္းစား စာၾကည့္လုပ္ရတယ္ေလ ။ တကယ္ေတာ့သစ္ အီကိုတက္ရတာ တကယ္ေပ်ာ္ပါတယ္ ဘာသာရပ္ေတြကိုလည္း စိတ္၀င္စားတယ္ ဒါေပမယ့္ ဟိုဘက္ကလုပ္ထားတာကလည္း တ၀က္ေလာက္ေရာက္ေနျပီ ဆိုေတာ့ လက္မလႊတ္ခ်င္ေတာ့ဘူးေလ ။ ဒုတိယႏွစ္စာေတြမ်ားလာျပီေလ ၂ဘက္လံုးက အရမ္းၾကိဳးစားရမယ့္ အပိုင္းေရာက္လာျပီေလ ။ တစ္ေန႔ အေဖက သစ္သစ္ကိုေခၚျပီးေျပာပါတယ္ သမီးလုပ္ႏိုင္တာကို အေဖခ်ီးက်ဴးပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ၂ခုလံုးကေကာင္းေနေတာ့ သမီးတစ္ခုခုကို ေရြးခ်ယ္လိုက္ရင္ ပိုျပီးေအာင္ျမင္မယ္လို႔ အေဖယံုတယ္ ဒါေၾကာင့္တစ္ခုခုကိုေရြးပါဆိုျပီး ေသခ်ာစြာေျပာပါတယ္ ။ သစ္တစ္ဖက္ကိုေတာ့ ေရြးလိုက္ႏုိင္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အေဖေမွ်ာ္လင့္သလို ထူးခၽြန္တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာခဲ့ပါဘူး ။ ၾကိဳတင္သတ္မွတ္ထားျခင္းမရွိတဲ့ course ေတြ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားျခင္း မ၇ွိတဲ့ ပလန္ေတြေအာက္မွာ စမ္းတ၀ါး၀ါးနဲ႔ ေနာက္ႏွစ္ဘီတက္ခ်္ကို တက္ဖို႔ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္ ။ ၉ဘာသာ ၁၀ဘာသာ ရွိတဲ့ ဘာသာေတြတိုင္းကို ဂုဏ္ထူးထြက္ေအာင္ ေသခ်ာျပင္ဆင္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ဆရာ၀န္ဆို လူတစ္ေယာက္ပဲေသမယ္ အင္ဂ်င္နီယာက လူေပါင္းမ်ားစြာေသေစႏိုင္တယ္ ဆိုျပီး ဘာသာရပ္တိုင္းကို နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္ ( ထင္သေလာက္နားမလည္ခဲ့ပါဘူး...ဟီးးးးးးးးး ) ။ ဘီတက္ခ်္ ၂ႏွစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္စရာသိပ္မရွိပဲ ခိုင္ဇာ နဲ႔ ၂ေယာက္တည္း ပ်င္းရိစြာျဖတ္သန္းခဲ့ၾကပါတယ္ ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုးက ဂ်ီတီအိုင္မွာ က်န္ခဲ့ၾကျပီေလ..။ ဆက္ရန္....။
Friday, July 31, 2009
Thursday, July 30, 2009
၂၄နာရီမျပည့္ခင္ ခံစားခ်က္
ခလုပ္နားကို ေရာက္ေနတဲ့
ကိုယ့္ရဲ႔လက္ကို ျပန္ရုတ္သိမ္းရင္း
ဖုန္းပါ၀ါကို ပိတ္ခ်မိတယ္...
ဘေလာ့ထားတဲ့ နစ္ကေလးကို
သြားကလစ္ရင္း
ျပန္လွည့္ခဲ့ရတာ အခါခါပါ...
မင္းရဲ႔ခံစားခ်က္တို႔ သိမ္းထားရာေနရာကိုလည္း
ဒီမနက္ပဲ ကိုယ္ေရာက္ခဲ့တာ မေရႏိုင္ပါ...
ဗြီဒီယိုဖိုင္ကို ၾကည့္လြန္းလို႔
ဖုန္းေလးကေတာင္ ေအာ္ေနျပီကြယ္...
ဒီညေနလည္း ကြန္နားမေနမိေအာင္
ကိုယ္ေလွ်ာက္သြားျဖစ္ဦးမယ္....
အသက္ရွဴေတြ ၾကပ္တယ္ခ်စ္သူ
နီရဲေနတဲ့ မ်က္၀န္းတစ္စံုကို
အားတင္းကာဆြဲဖြင့္လို႔
ေန႔ရက္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ေနတယ္
ကုန္ပါေတာ့ ၂၄နာရီရယ္
ကိုယ္မခံစားႏိုင္ေတာ့လို႔ပါကြယ္..
Tuesday, July 28, 2009
မွတ္မိဆဲပါ ထိုအခါ
သစ္သစ္မွာ အရမ္းကိုခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အေဖ ႏွင့္ အေမ ရွိပါတယ္။ ဒီ ေက်းဇူးရွင္ မိဘႏွစ္ပါးေၾကာင့္ သစ္ရယ္လို႔ ဒီလိုဘေလာ့ေတြ ေရးႏိုင္တာပါ ။ သစ္ အေဖ နဲ႔ အေမ က သစ္အေပၚမွာ အုပ္ခ်ဳပ္ပံုမတူပါဘူး ။ အေဖက သစ္ကိုဖရီးစတိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္ ။ အေမကေတာ့ အရာရာကို စိတ္ပူျပီး သစ္ကို တုတ္နဲ႔အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္ ။ သစ္ငယ္ငယ္ကဆို ေက်ာ္ဟိန္းဘုရားလာပင့္တာ သြားၾကည့္လို႔ တိုင္ကိုဖက္ျပီး အရိုက္ခံရဖူးပါတယ္ ။ အဲဒီကတည္းက ေက်ာ္ဟိန္းကို မုန္းလိုက္တာ အခုထိပါပဲ သူ႔ေၾကာင့္ရိုက္ခံရတာေလ ။ အေဖ ႏွင့္ အေမက ဘာသာမတူပါဘူး ဒါေပမယ့္ ေအးေဆးပါပဲ အေဖကလည္း ခရစ္စမတ္ဆိုရင္ အေမကေတာင္ ဘာမွမစဥ္းစားေသးဘူး သူကဘာလုပ္မယ္ဆိုတာ စဥ္းစားျပီးျပီေလ ဒီလိုပဲ အေမကလည္း ဆြမ္းေကၽြးေတြအိမ္မွာလုပ္ရင္ ကိုယ္တိုင္ခ်က္ပါတယ္ ။ ဘုန္းၾကီးေတာ့ မရွိခိုးပါဘူး ။ ဘာသာေရးကိုလည္း သားသမီးေတြကို ဘယ္သူ႔ဘက္ကို ကိုးကြယ္ပါလို႔ တစ္ခါမွမဆြဲေဆာင္ပါဘူး ယံုၾကည္ရာကို ကိုးကြယ္ေစပါတယ္ ။ အေမက က်န္တဲ့သားသမီးေတြကို ထားတဲ့စည္းကမ္းနဲ႔ သစ္ကိုထားတဲ့စည္းကမ္း မတူပါဘူး ။ သစ္ နဲ႔က်မွ အေမ့စည္းကမ္းေတြက ပ်က္တာမ်ားပါတယ္ ။ သစ္အမဆို ေက်ာင္းျပီးတာေတာင္ ေယာက္်ားေလးသူငယ္ခ်င္း အိမ္မေခၚလာရဲပါဘူး သစ္သစ္ကေတာ့ အေဖ့အားကိုးနဲ႔ ေယာက်္ားေလးသူငယ္ခ်င္း မ်ားမွမ်ား အိမ္ကိုလည္း ေခၚ သူတို႔ဆီလည္းသြား ရွဳပ္ေနတာပါပဲ ။ သစ္ အေဖက သစ္ဘာလုပ္လုပ္ ဟုတ္တယ္ပဲ မွားမယ္ဆိုတာ သိရင္လည္း လုပ္ခိုင္းတာပဲ မွားျပီးမွ ဘယ္လိုဆိုတာ ေျပာျပတယ္ ။ အေမကက်ေတာ့ မလုပ္ခင္တားတာကအရင္ပါ ။ သစ္၅တန္းအရြယ္ကတည္းက အေဖ့၀င္ေငြမွန္သမွ်ကို ကိုင္တြယ္ရပါတယ္ ။ အေမကေျပာတာေပါ့ အေဖ့ကိုေလ သစ္ပ်က္ဆီးရင္ နင္နဲ႔ငါအကြဲပဲတဲ့ သစ္ကလည္း ဘယ္မွာသံုးရမွန္းကို မသိတာပါ ။ မသံုးတတ္တာလဲ ပါတယ္ေလ ။ သစ္မွာအမ်ားဆံုးသံုးတာ က်ဴရွင္လခပါပဲ ။ ေစ်းထြက္တယ္ဆိုတာလည္း မရွိသေလာက္ပဲေလ ။ ေက်ာင္းတစ္ႏွစ္တက္ရင္ အက်ီ ၤ ၅ စံုခ်ဳပ္တယ္ ဒါထန္ကုန္ပဲ....။ ထပ္မသံုးေတာ့ဘူးေလ ။ အေမကိုေတာင္ သစ္ကေငြတိုးျပန္ေခ်းစားေသးတယ္ ဟိဟိ ဆိုးတယ္ေနာ္ ။ သစ္ေနာက္ဆံုးအရိုက္ခံရတာ ၈တန္းႏွစ္ပါ မွတ္မိပါေသးတယ္ အဲဒီေန႔ကို က်ဴရွင္ေတြကမ်ားေတာ့ တစ္ေန႔ကို ၅ခ်ိန္တက္ရပါတယ္ ။ ပထမ၃ခ်ိန္က စာေမးပြဲစစ္ပါမယ္ ။ သစ္တို႔ဟိုဘက္လမ္းက သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာပါ က်ဴရွင္ကေလ ။ သစ္က တတိယခ်ိန္ရဲ႔စာမရေသးေတာ့ ပထမအခ်ိန္မတက္ပဲ စာက်က္ေနပါတယ္ ။ အေမက ေစ်းသြားေတာ့ က်ဴရွင္လုပ္တဲ့အိမ္က သစ္သူငယ္ခ်င္းအေမနဲ႔ ေတြ႔ပါတယ္ ။ သစ္သစ္ဘာလို႔ က်ဴရွင္မလာလည္းလို႔ ေမးေတာ့ အေမက သစ္က်ဴရွင္ေျပးတာသိသြားပါတယ္ ။ သစ္ကအခန္းထဲမွာ ေက်ာေပးျပီးစာၾကည့္ခံုမွာ စာက်က္ေနတုန္း အေမက ေစ်းျခင္းေတာင္းၾကီးခ်ျပီး အေပၚထပ္ကိုတက္လာပါတယ္ ။ လက္မွာလည္း တံျမက္စည္းကိုကိုင္လို႔ေပါ့ အခုထိေက်ာစိမ့္တုန္းပါပဲေလ...။ သစ္ကိုရွင္းျပခ်ိန္မေပးပဲ ရိုက္ပါတယ္ ။ သစ္ကလည္းပတ္ေျပး သစ္အခန္းကေျပးထြက္ အျပင္ကဆန္ထည့္တဲ့ တိုင္ကီကိုပတ္ေျပး အေမကလုိက္ အိမ္ေအာက္ထက္ဆင္းေျပး အေဖကေလွခါးမွာ ပိတ္ထား အေဖ့လက္ေအာက္ကေနေျပး ျခံထဲေရာက္ ျခံထဲမွာလည္း ကားစပယ္ယာ ဒရိုင္ဘာေတြၾကား ပတ္ေျပး အေမကလုိက္ အဲဒီခ်ိန္မွာ အျပင္ကျပန္လာတဲ့ အစ္ကိုက ကားကိုအိမ္ထဲေမာင္းမ၀င္ပဲ သစ္ကို ညီမေလး တက္တက္ ဆိုျပီးကားတံခါးဖြင့္ေပးတယ္ ေျပးတက္ျပီး အစ္ကိုက အင္းစိန္တစ္ပတ္ ကားေမာင္းပို႔တယ္ေလ ျပီးေတာ့မွ တက္ရမယ့္က်ဴရွင္အိမ္ကို ပို႔ေပးသြားတယ္ေလ ။ ကားေပၚမွာလည္း ေဒၚသစ္က ငိုၾကီးခ်က္မနဲ႔ေပါ့ ။ က်ဴရွင္အိမ္မွာလည္း စာအုပ္တစ္အုပ္မွမပါပဲ က်န္တဲ့ေလးခ်ိန္ကို တက္တယ္ေလ ။ မွတ္မိပါတယ္ သခ်ၤာဆရာခ်ိန္ေလ စာေမးပြဲကို ငိုလိုက္ေျဖလိုက္နဲ႔ ဆရာဆိုခုထိေျပာတုန္း..။ ၂ခ်ိန္ျပီးရင္ အိမ္ျပန္ထမင္းစားရမွာ မျပန္ပဲသူငယ္ခ်င္းအေမဆီမွာ ငါးေၾကာ္နဲ႔စားတယ္ေလ ။ သစ္အမက ျပန္မလာလို႔ ထမင္းခ်ိဳင့္နဲ႔ လိုက္လာပါတယ္ ။ သစ္ကစားျပီးျပီဆိုေတာ့ အိမ္ကသူေတြကို အဖက္ေတာင္မလုပ္ဘူးေလ....ဟိဟိ ။ ညေနက်ဴရွင္ခ်ိန္ေတြျပီးေတာ့ အစ္ကိုငယ္က လာၾကိဳပါတယ္ ။ လမ္းထိပ္မွာမုန္႔ေတြစားျပီးမွ အတူတူျပန္ၾကတယ္ေလ ။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ သစ္သစ္က ေျခသံကို တမင္ေလ ဒံုး ဒံုး ဖေနာင့္နဲ႔လုပ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္တက္ပါတယ္ စိတ္ဆိုးတယ္ေပါ့ေလ ...။ ဟိုေန႔ကဖုန္းဆက္ေတာ့ အေမက ေျပာပါတယ္ သူ႔ေနာက္ဆံုးေျမးမက နင့္အတိုင္းပဲ ငါ့ကိုစိတ္ေကာက္တာ ေျခသံကိုသစ္လိုလုပ္တယ္တဲ့...ဟဟ ။ ငယ္ဘ၀ကိုသတိရလို႔ ခ်ေရးလိုက္တာပါ ။ ေနာက္လည္းေရးစရာေတြ ၇ွိပါေသးတယ္ ။
Monday, July 27, 2009
Typing ခ်စ္သူ
ေပလႊာမွာ ေျပးေဆာ့တဲ့
ေလလႊာေပၚက လက္ေခ်ာင္းေလး
အသင္ေျပးတဲ့ ခလုပ္ေလး၀ယ္
A to Z ပဲပါတယ္ကြယ္
စီကာစဥ္ကာ သူလွဳပ္ရွားလို႔
ရင္ခြင္တစ္စံုကို သူဖမ္းစား
ေရွ႔တိုးေနာက္ငင္ ပုတ္ကာသြားလို႔
ေန႔ေျပာညပင္ လွဳပ္ခါသြား
ခ်စ္သူ႔တိုက္ပင္ ကိုယ့္တြင္ထင္
ၾကည့္ရွဳ႔မ၀ ဖတ္လို႔ပင္
လံုးေရ ၃၀၀ ေက်ာ္သည္တြင္
သူစလာတဲ့ ဘိုင္ဘိုင္စင္
ကိုယ္ကျပန္လို႔ ႏွဳတ္ဆက္တအား
ကိုကို အိပ္မွာလား ???
ကိုယ့္ခ်စ္သူ
လိုအပ္ခ်ိန္မွာ
အနားေရာက္လာတာ
ခ်စ္သူလား
ဒါဆို မင္းက ကိုယ့္ခ်စ္သူပဲ.....
စကားေတြ နားေထာင္ျပီး
စိတ္ၾကိဳက္လိုက္ေနမိတာ
ခ်စ္သူလား
ဒါဆိုမင္းက ကိုယ့္ခ်စ္သူပဲ......
တစ္ညေလာက္ ပစ္ထားရင္ေတာင္
၀မ္းနည္းေနမိတာ
ခ်စ္သူလား
ဒါဆိုမင္းက ကိုယ့္ခ်စ္သူပဲ......
အသံၾကားရင္ ဘ၀င္ေတြတုန္
ပံုကိုေတြ႔ရင္ ရင္ေတြခုန္
ခံစားေစတာ
ခ်စ္သူလား
ဒါဆိုမင္းက ကိုယ့္ခ်စ္သူပဲ....
အစဥ္အျမဲတမ္း
ရင္ထဲလြမ္းေနရတာေတာ့
မင္း ဆိုတဲ့ ကိုယ့္ခ်စ္သူေလးကိုပါပဲ...
Sunday, July 26, 2009
ဆိုးတယ္လို႔ ဆိုခ်င္ဆို.....
စာေတြေရးတယ္ဆိုေတာ့ ဒီတစ္ခါသစ္သစ္ရဲ႔ ငယ္စဥ္ဘ၀အေၾကာင္းကို နည္းနည္းေရးျပခ်င္ပါတယ္ ။ ကိုယ္ငယ္ငယ္တုန္းက ဆိုးသလား မဆိုးသလား အခုေနျပန္စဥ္းစားရင္ မဆိုးဘူးလို႔ပဲ ျမင္ခ်င္ပါတယ္ ။ သစ္သစ္ကိုမေကြးမွာေမြးျပီး ၆လသမီးေလာက္မွာပဲ အေဖ ႏွင့္ အေမက သားသမီးေတြ ပညာေရးအတြက္ ရန္ကုန္မွာအေျခခ်ဖို႔ ေျပာင္းလာခဲ့ပါတယ္ ။ ၀န္ထမ္းဘ၀ကေနထြက္လာခဲ့ေတာ့ အျပင္စီးပြားေရးစတင္ လုပ္ခါစမွာ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းခဲ့တယ္လို႔လည္း ေျပာပါတယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက သစ္သစ္က ၁ႏွစ္ေပါ့ ကိုၾကီးက ၁၅ႏွစ္ ၊ ကိုငယ္ က ၁၃ႏွစ္ နဲ႔ မမက ၁၁ႏွစ္ေပါ့...။ ၀န္ထမ္းဘ၀မွာ ႏွစ္၄၀ေလာက္ က်င္လည္ျပီးတဲ့ ေဖေဖ က တကယ္အျပင္ေရာက္ေတာ့ ဘာကိုစလုပ္ရမွန္း မသိပဲ ဂ်ပန္ကုမၸဏီတစ္ခုမွာပဲ စကားျပန္၀င္လုပ္ခဲ့ပါတယ္ ။ သားသမီးေတြကို ေက်ာင္းေကာင္းေတြမွာထားျပီး ဒီလိုပဲ ေအးေဆးစြာ ေလာဘမရွိေနခဲ့ပါတယ္ ။ ဒီအခ်ိန္မွာ သစ္ဘ၀ရဲ႔ အျမဲတမ္းစံျပဳအားထားရတဲ့ ေမေမဟာ ဒီလိုေနရင္ ငါ့သားသမီးေတြ လူတန္းေစ့ေအာင္ ထားႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး သာမန္၀န္ထမ္းသားသမီး ဘ၀နဲ႔ပဲ ျဖတ္သန္းရလိမ့္မယ္ဆိုျပီး သစ္ကို၁၁ႏွစ္သမီး မမကိုထိန္းေက်ာင္းေစျပီး စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတစ္ခုကို စတင္လုပ္ကိုင္ခဲ့ပါတယ္ ။ သစ္ေမေမက တကယ္ကို သတိၲရွိပါတယ္ ေဖေဖရဲ႔ကူညီေထာက္မေပးမွဳ တစ္စံုတစ္ရာမွ မပါပဲ သား၂ေယာက္ကို ဘယ္တစ္ဖက္ ညာတစ္ဖက္ လက္ဆြဲျပီး လုပ္ငန္းမ်ားကို စတင္ျပီး လုပ္လာခဲ့တာ အခုအခ်ိန္ထိ မနားေသးပါဘူး ။ သစ္မတိုင္ခင္ အစ္ကို အစ္မေတြ အထိ ေမေမဟာ ရင္အုပ္မကြာ အုပ္ခ်ဳပ္ျပီး က်န္းမာေရး ပညာေရး မလစ္ဟင္းေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ခဲ့ပါတယ္ ။ သစ္အလွည့္ေရာက္ေတာ့ မမတို႔ေလာက္ ဂရုမစိုက္ေတာ့ ငယ္စဥ္က သစ္တကယ္ကို ေမေမ့အေပၚ အထင္လြဲခဲ့ဖူးပါတယ္ ။ ငါ့အေမအရင္းေရာ ဟုတ္ရဲ႔လားဆိုတဲ့ သံသယေတြ ၀င္ခဲ့ဘူးပါတယ္ ။ ေမေမထက္စာရင္ ေဖေဖကမွ သစ္နဲ႔ပိုျပီးရင္းႏွီးပါတယ္ ။ သစ္ကိုအရမ္းအလိုလိုက္သလို အရမ္းလည္းခ်စ္ပါတယ္ ။ ေဖေဖ ရွာသမွ်ဟာ သစ္အတြက္ၾကီးပဲ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။ ငယ္ရြယ္တဲ့သစ္ဟာ အစ္ကို၊ အစ္မေတြၾကားမွာ ေမာက္မာစြာေနခဲ့ဘူးပါတယ္ ။ သူတို႔ေတြကေတာ့ သစ္ကိုအရမ္းကိုခ်စ္ၾကပါတယ္ ။ ဘယ္ေတာ့မွလည္း သစ္ခိုင္းတာကို မျငီးျငဴသလို သစ္စကားကလည္း သူတို႔ေတြဆီမွာ အတည္ပါပဲ ။ တခုခုလုပ္မယ္ဆို သစ္ကိုေမးရတာ သစ္ကေလးဘ၀ထဲကပါ ။ သူတို႔ယံုၾကည္တာက သစ္ကေကာင္းတယ္ဆို ဒီလုပ္ငန္းေအာင္ျမင္မယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ သစ္ကေလးဘ၀ကေတာ့ ဒီလိုပဲ စိတ္ထဲရွိတာေျပာတတ္ပါတယ္ ။ ညီမေလးေရ ကိုၾကီးတို႔ ဒါကို၀ယ္မယ္ ညီမေလးၾကိဳက္လား ဆိုရင္ သစ္က လိုခ်င္ရင္ ၾကိဳက္တယ္ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ၾကိဳက္ေပမယ့္လည္း မၾကိဳက္ဘူးေျပာတတ္ပါတယ္ ။ ဒါဆုိသူတို႔ဘယ္ေတာ့မွ ေရွ႔ဆက္တိုးျပီး မလုပ္ပါဘူး အားလံုးေနာက္ဆုတ္တတ္ၾကတာ ထံုးစံပါ ။ သစ္အရြယ္ေလး ရလာေတာ့မွ ေသခ်ာစြာစဥ္းစားေပးတတ္လာတာပါ ။ သစ္ အစ္ကို ၊ အစ္မေတြ ထဲမွာ သစ္အႏြံတာ အခံဆံုးကေတာ့ အစ္ကိုၾကီးပါပဲ ။ သူတို႔ေတြ တကၠသိုလ္ တက္တုန္းကဆို သစ္ကကေလးပဲ ရွိပါေသးတယ္ ။ မနက္မိုးလင္းလို႔ အစ္ကို အမေတြ ေက်ာင္းသြားဖို႔လုပ္ျပီဆို သစ္ကအက်ီ ၤအသစ္၀တ္ သနပ္ခါးလူးျပီး ျခံစည္းရိုးေရွ႔က မထတမ္းေစာင့္ေနတတ္တယ္ေလ ။ ဘယ္သူနဲ႔သစ္လိုက္ရမလဲ ေစာင့္ေနတာေပါ့ ။ ကံအဆိုးဆံုးက အစ္ကိုၾကီးပါပဲ သစ္အစ္ကိုငယ္က ဆိုင္ကယ္နဲ႔ေက်ာင္းတက္ေတာ့ အေမက ဘယ္ေတာ့မွထည့္မေပးတတ္ပါဘူး ။ သစ္ အမကလည္း ကားေမာင္းတဲ့ ဒရိုင္ဘာခ်င္းအဖိုးၾကီးနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ပါတယ္ သစ္ကိုမေခၚပါဘူး သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြက နင့္သမီးလားလို႔ စတတ္ၾကလို႔တဲ့ သူရွက္တယ္ဆိုျပီး မေခၚပါဘူး ။ သစ္ကေတာ့ အစ္ကိုၾကီးရဲ႔ ကားနားမွာဟိုဘက္ကပတ္လိုက္ ဒီဘက္ကပတ္လိုက္နဲ႔ မလြတ္တမ္းေနတာပါ ။ အစ္ကို အစ္မေတြ ေက်ာင္းတက္ရင္ သစ္က၄ရက္ေလာက္လိုက္ေလ့ရွိပါတယ္ ။ အစ္ကိုၾကီး က်ဴတိုရီရယ္ေျဖရင္လည္း သစ္ကစာသင္ခန္းမွာလိုက္ထိုင္တတ္ပါတယ္ ။ တစ္ခါတစ္ေလ က်ေတာ့လည္း ကားကိုမွန္ေတြဖြင့္ျပီး ထားခဲ့တတ္ပါတယ္ ။ ခ်င္းအဖိုးၾကီးကေတာ့ လာလာၾကည့္ရပါတယ္ ။ မမက RC2 မွာတက္ျပီး အစ္ကိုေတြက မိန္းမွာတက္ပါတယ္ ။ ကိုၾကီးနဲ႔လိုက္ေတာ့ သစ္က မိန္းမွာေနရတာ မ်ားပါတယ္ ။ ဒရိုင္ဘာ အဖိုးက အာစီတူးမွာ ကားကိုရပ္ထားျပီး မိန္းမွာသစ္ကိုလာေစာင့္ရတတ္ပါတယ္ ။ သစ္ကတစ္ေယာက္တည္း ေဆာ့ေနတာကုိး ေမေမထည့္ေပးတဲ ့ထမင္းဘူး ေရဗူး မုန္႔ဗူးေတြနဲ႔ေလ ။ ကိုၾကီး သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း သစ္ကိုအရမ္းခင္ၾကပါတယ္ ။ ကိုၾကီးတို႔ကင္တင္းသြားရင္ သစ္ကလိုက္ေနက်ေပါ့ ။ လိုက္ရရင္ျပီးေရာေလ ငိုလည္းမငို ျပန္ခ်င္တယ္လည္း ဂ်ီမက်တတ္ေတာ့ ကိုၾကီးက အျမဲေခၚေနေတာ့တာေပါ့ ။ ေနာက္ပိုင္း သစ္ေက်ာင္းတက္ေတာ့မွ ျမကၽြန္းညိဳညိဳနဲ႔ ေ၀းခဲ့ရတယ္ေလ ။ သစ္တက္တဲ့မူလတန္းေက်ာင္းေလးက အိမ္နဲ႔အလြန္နီးပါတယ္ ဒါေပမယ့္ သစ္သစ္က အိမ္ကကားနဲ႔လာမၾကိဳရင္ ေက်ာင္းကမျပန္ပါဘူး ။ ဟိဟိ ငၾကြားေလ သိတယ္ဟုတ္ ။ အစ္ကိုေတြဘယ္ေလာက္ပဲ အလုပ္ပင္ပန္းပါေစ သစ္ကိုဆိုဘယ္ေတာ့မွ မျငီးျငဴဘူး လာၾကိဳတာပဲေလ ။ တညလံုးကားေမာင္းျပီး ခရီးေ၀းကျပန္လာလည္း မနက္သစ္ေက်ာင္းတက္မယ္ဆို လိုက္ပို႔ျပီးမွ ျပန္အိပ္က်တယ္ေလ ။ အထက္တန္းေရာက္လို႔ ေက်ာင္းကားစီးလည္း အစ္ကိုေတြရွိရင္ ေက်ာင္းကားထြက္မေစာင့္ပါဘူး အစ္ကိုေတြကုတင္နားမွာ ရစ္သီရစ္သီနဲ႔ေလ ...။ မပို႔မခ်င္းမသြားဘူး ....ဟိဟိ ။ ဒါေတြကဆိုးတာဆိုရင္ေတာ့ သစ္ငယ္ငယ္ကဆိုးခဲ့တယ္ေပါ့ေလ ...။ ေရးစရာေတြကေတာ့ မ်ားတယ္ငယ္ဘ၀ကေလ ဒါေပမယ့္ဒီေန႔ေတာ့ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ နားခ်င္ေသးတယ္ ။ ေနာက္တစ္ေခါက္ေပါ့ေနာ္....။
Friday, July 24, 2009
ေန႔သစ္တိုင္းရဲ႔ မနက္ျဖန္
နာရီသံၾကားလို႔ မ်က္စိကုိဖြင့္ကာ
ေန႔သစ္ကိုပံုေဖာ္ခ်ိန္မွာ မင္းကစလို႔ေရာက္လာျပီကြာ...
အိပ္ယာေပၚက ေျခတစ္ဖက္ကိုခ် လက္တစ္ဖက္ကိုဆန္႔ထုတ္ခ်ိန္မွာလည္း
သတိရေနတာ မင္းကိုပါပဲ.....
ေရခ်ိဳးခန္းထဲေရာက္ ဟိုဒီေကာက္ကိုင္ေတာ့လည္း
အေတြးထဲကို မင္းလိုက္လာတာပဲေလ...
မနက္စာျပီးလို႔ ရံုးကိုလာခ်ိန္
ေဟာ့..မင္းကကိုယ့္ေနာက္ တေကာက္ေကာက္ပါပဲလား.....
ရံုးကိုေရာက္လို႔ ကြန္ကိုဖြင့္ခ်ိန္
စၾကည့္မိတာလဲ မင္းဆီပါပဲကြယ္.....
စြဲလန္းတတ္သူနဲ႔ အျမဲပုန္းတတ္သူတို႔
ေတြ႔ဆံုပံုကလည္း ၾကင္မလိုလိုနဲ႔
ရင္ဖိုရပါလားေနာ္........
Subscribe to:
Posts (Atom)
