Tuesday, March 22, 2011

လြမ္းဆြတ္ျခင္းဒဏ္

မေန႔က ည ၇နာရီေလာက္ကတည္းက စကၤာပူမွာ လွ်ပ္စီးေတြလက္ျပီး ညဘက္မိုးရြာမယ့္ပံု ျပခဲ့ပါတယ္ ။ သစ္သစ္လည္းမေန႔က အဆိုင္းမန္႔တစ္ခုကို အသည္းအသန္လုပ္ရမယ္ဆိုျပီး ည၈နာရီေလာက္ကတည္းက စလုပ္ေနခဲ့ေတာ့ အခ်ိန္ေတြကုန္လို႔ကုန္မွန္းမသိခဲ့သလို ျပီးဖို႔အေရးေဇာကပ္ေနေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မိုးစရြာမွန္းေတာင္ မသိခဲ့ပါဘူး ။ မနက္ ၄နာရီခြဲေလာက္ျပီးသြားခ်ိန္မွာ ေကာ္ဖီေလးေသာက္ဖို႔ မီးဖိုေခ်ာင္ဘက္သြားေတာ့ ျပင္ပေလက ေအးစက္လို႔ေနပါျပီ ။ အဲ့အခ်ိန္ သစ္သစ္ရင္ထဲ တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားျပီး စိတ္ထဲတအားကို အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့စိတ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။

ဒီႏွစ္ သစ္သစ္ အိမ္ျပန္ခြင့္မရခဲ့ပါဘူး ။ အိမ္ကိုသိပ္ကိုလြမ္းပါတယ္ ရင္ထဲကဆႏၵေတြ ျမိဳသိပ္လို႔ခံစားခ်က္ေတြ ၾကိတ္မွိတ္ကာ ျပီးေအာင္လုပ္မယ္စိတ္ကူးနဲ႔ အားလံုးကိုေမ့ေဖ်ာက္ျပီး ေပေတေနခဲ့တာ ခုဆို ၆လေတာင္ေက်ာ္ခဲ့ျပီပဲ ။ အိမ္ကိုတအားသတိရပါတယ္ သူမ်ားေတြျပန္ေတာ့ အရမ္းျပန္ခ်င္ျပီး တိတ္တခိုးမ်က္ရည္က်မိပါတယ္ ။ သစ္သစ္လည္းႏွလံုးသားနဲ႔ လူသားေပပဲ စိတ္အားငယ္ခ်ိန္ စိတ္ဓါတ္က်ခ်ိန္ အားငယ္ေနခ်ိန္ ရွိပါတယ္ ။ အမ်ားအျမင္မွာေတာ့ သစ္သစ္ကေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ျပီး အျမဲရီေမာစိတ္ခ်မ္းသာတယ္ ထင္တတ္ၾကပါတယ္ ။ သစ္သစ္အသက္မငယ္ေတာ့ပါဘူး ဒါေပမယ့္ အိမ္ကိုစြဲလန္းေနတဲ့စိတ္က အခ်ိန္တိုင္းျဖစ္ေပၚေလ့ရွိေနပါတယ္ ။ အသက္ၾကီးေနတဲ့အေဖ နဲ႔ အေမ ကို လြမ္းသလို ခုလိုေက်ာင္းပိတ္ခ်ိန္မွာ ရန္ကုန္မွာလူစံုေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြကိုလည္း လြမ္းပါတယ္ ။

အေမ့အနားမွာ အရင္လိုတီးတိုး စကားေတြေျပာခ်င္သလို သမီးခုေနာက္ပိုင္း သိခဲ့တဲ့ေလာကအေၾကာင္းေတြလည္း ေမေမ့ကိုေျပာျပခ်င္တယ္ ။ အလုပ္မွာေလ ဘယ္သူကဘာေျပာတာ သူတို႔ေတြဓေလ့က ဒီလိုမ်ိဳးဆိုတာလည္း ေဖေဖ့ကိုေျပာျပခ်င္ေသးတယ္ ။ ဘယ္ေသာအခါမွ ျပင္ပမွာမေပ်ာ္တတ္တဲ့ ကၽြန္မစိတ္ကို ဘယ္လိုမ်ားခ်ိဳးႏွိမ္ျပီး ေပ်ာ္ေအာင္လုပ္ရပါ့မလဲ ။ အေနေ၀းသြားတဲ့အခါမွ ကၽြန္မကိုသိပ္ခ်စ္တဲ့ ကၽြန္မအထက္ကအစ္မရင္း အနားမွာလည္း အရင္ကလို ဆရာေတြလုပ္ ရန္ေတြျပန္ျဖစ္ခ်င္ေသးတယ္ ။ ၉ႏွစ္ကြာျပီး အေမတစ္ေယာက္လိုပဲ အရာရာစိတ္ပူစိုးရိမ္ေနတတ္တဲ့ သူ႔ဗီဇနဲ႔ကၽြန္မအတြက္ဆို မေမာႏိုင္မပန္းႏိုင္ လုပ္ေပးတတ္တဲ့ ဒီအစ္မကိုလည္း သစ္သစ္လြမ္းတတ္လာပါျပီ ။

သစ္သစ္ရံုးက စလံုးအဘြားၾကီးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္ သူကသစ္သစ္ရဲ႔စလံုးကအေမဆိုလည္း မမွားပါဘူး ။ အရာရာဘယ္လိုေနရတယ္ ဘယ္လိုေျပာရတယ္ ဘယ္လိုစားရတယ္ဆိုတာက အေသးစိတ္ဂရုစိုက္တတ္ပါတယ္ ။ သစ္ေမေမ ေနမေကာင္းရင္ သစ္မ်က္ႏွာကိုအျမဲလိုလို မွန္တခ်ပ္လိုၾကည့္ျပီး ဂရုစိုက္တတ္ပါတယ္ ။ ဒီမနက္လည္း မိုးေတြကရြာျပီး ရထားစီးလာခ်ိန္မွာ သစ္ေမေမကို ရင္ထဲတအားလြမ္းသတိရေနခ်ိန္ ရံုးခန္းလည္းေရာက္ေရာ သူကေမးပါတယ္ နင့္မ်က္ႏွာမေကာင္းဘူးတဲ့ ဘာျဖစ္တာလဲဆိုေတာ့ သစ္ရင္ထဲကခံစားခ်က္ေတြ သစ္မ်က္ႏွာထိေပၚလြင္ရေလာက္ေအာင္ သစ္အိမ္ကိုလြမ္းတတ္ေနျပီလားလို႔ ကိုယ့္ဘာသာအေတာ္ေလး သနားမိသြားပါတယ္ ။ သစ္ ဒီအခ်ိန္မွာ စကားတစ္ခြန္းပဲ ေျပာခ်င္မိပါတယ္ သစ္အိမ္ကိုအေျပးျပန္ျပီး အေမ့ပါးကိုဖက္နမ္းလိုက္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္ဆိုတာေပါ့ ။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ အိမ္ျပန္ခြင့္ရမလဲ ေမေမရယ္ ........ ။

ဆက္ဖတ္ခ်င္ေသးရင္...

Saturday, March 5, 2011

ခ်စ္ျခင္းရနံ႔ထံုမႊမ္းေနတဲ့ ငါးထမင္းနယ္

ငါးထမင္းေလး...ရွလြတ္


အဲဒါ တစ္၀က္ပဲရွိေသးတယ္

ငယ္စဥ္ေတာင္ေက်း ကေလးဘ၀ကတည္းက ခင္မင္မွသာ သူငယ္ခ်င္းရင္းခ်ာအစစ္လို႔ ေခၚလို႔မရပါဘူး တေယာက္ကိုတေယာက္ အနစ္နာခံလိုအပ္ခ်က္ေတြ ျဖည့္ဆည္းဖို႔အျမဲေတြးေတာေနတတ္တာကလည္း သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတြပါပဲေလ ။ အခက္အခဲျဖစ္ေနခ်ိန္ လိုအပ္ေနခ်ိန္ေတြမွာ ကိုယ့္ေရွ႔မွာ အၾကံဥာဏ္ေပးႏိုင္တဲ့သူ ကိုယ့္ကိုအနည္းဆံုးေတာ့အားေပးႏိုင္တဲ့သူေတြ ကလည္း ကိုယ့္အနားကသူငယ္ခ်င္းေတြပါပဲေလ ။ သစ္မွာစလံုးေရာက္မွ ခင္မင္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိပါတယ္ ။ သူတို႔ေတြကလည္း သစ္အေပၚသိပ္ေကာင္းသလို သစ္ကလည္းအျမဲ သူတို႔ကိုဘာလုပ္ေပးမရမလဲ စဥ္းစားေနသူတစ္ေယာက္ပါ ။ အိမ္ေထာင္သည္ေတြပါသလို အပ်ိဳလူပ်ိဳေတြလည္း ပါတာေပါ့ေနာ္ ။ သစ္တို႔အဖြဲ႔က ဗစ္က ရန္ကုန္ကျပန္လာျပီးကတည္းက အစားအေသာက္ပ်က္ေနတာကတေၾကာင္း သစ္လည္းစာေမးပြဲျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို တခုခုလုုပ္ေကၽြးခ်င္ေနတာကတေၾကာင္း စသျဖင့္အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ဒီငါးထမင္းခ်ဥ္ဇာတ္လမ္းေလး ျဖစ္လာခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့ေလ ။

အစကေတာ့ သူတို႔ေတြစေနေန႔တ၀က္အလုပ္ဆင္းျပီးမွ ကိုယ့္ဆီ၀င္စားဖို႔ စီစဥ္ထားေပမယ့္ သူတို႔ေစာေစာစီးစီးမနက္စာေလးအျဖစ္ အလြယ္တကူစားလို႔ရေအာင္ဆိုျပီး သစ္မနက္၅နာရီထျပီး ငါးထမင္းလုပ္ဖို႔ ၾကိဳးစားခဲ့ပါတယ္ ။ မနက္ ၈နာရီရံုးသြားတဲ့ ဗစ္စတာ အခ်ိန္ပိုအလုပ္သြားမယ္ေမေလး သူတို႔ေတြကို ေစာေစာစီးစီးစားေစခ်င္တာလည္း ပါတာေပါ့ေနာ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ လုပ္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ငါးထမင္းေလးကို ပံုေလးေတြရိုက္ျပီး တင္လိုက္ပါတယ္ေနာ္ ။ လုပ္နည္းကေတာ့ အမ်ားသိျပီးသားျဖစ္ေနလို႔ အေထြအထူးမေရးေတာ့ပါဘူး ။ အားလံုးပဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ့တဲ့ အလုပ္ပိတ္ရက္ေလးျဖစ္ပါေစေနာ္။

ဆက္ဖတ္ခ်င္ေသးရင္...

Sunday, February 27, 2011

ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာဘ၀

အရြယ္ေတာ္တစ္ဆိတ္ဟိုင္းလို႔ ကိုယ္၃၀ပိုင္းကို ခ်ဥ္းကပ္လာတာ ခုဆိုနီးကပ္လာပါျပီ ။ အိပ္မက္ေတြကေတာ့ ခုထိအေကာင္ထည္မေဖာ္ႏိုင္ခဲ့ေသးပါဘူး ။ ဒီေန႔ ေန႔လည္အိပ္စက္ရင္းအိပ္မက္တစ္ခု မက္ပါတယ္ ငယ္စဥ္ေက်ာင္းသူဘ၀က မက္ခဲ့သလိုပါပဲ အင္ဂ်င္နီယာမၾကီး ျဖစ္လို႔ေပါ့ ။ ရိုးရိုးေတာင္မဟုတ္ဘူးေနာ္ အေတာ္ေလးကိုေတာ္တဲ့ အမ်ားကအားက်ရတဲ့အင္ဂ်င္နီယာမၾကီးေနာ္ အဟိ (အိပ္မက္တစ္ခုပါ)။ သစ္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကအျမဲေျပာေလ့ရွိပါတယ္ သစ္သစ္ရယ္ ငါကနင္တို႔လို အန္ခ်င္စရာၾကီးမွ မဟုတ္တာတဲ့ေလ ။ ဒီေတာ့ စဥ္းစားမိပါတယ္ ဘာလို႔မ်ားအင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္လာပါလိမ့္ေပါ့ေနာ္ ။

ဟုတ္ပါတယ္ သစ္သစ္အင္ဂ်င္နီယာရယ္လို႔ ျဖစ္လာတာ အေဖ့ရဲ႔ဂိုက္လိုင္းေၾကာင့္ပါ ။ သူမ်ားေတြက ကေလးေတြက ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ ဗီဇျပေလ့ရွိတယ္တဲ့ ဒါဆိုသစ္သစ္ဘာလုပ္တတ္ခဲ့လဲ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ပံုေတြကိုခဲတံနဲ႔ဆြဲတိုင္း ပံုျပင္ေျပာတိုင္းကစားရင္ ၂ထပ္အိမ္ဆြဲေလ့ရွိပါတယ္ အျမဲထည့္ေလးရွိပါတယ္ ေလွခါးတစ္ခု ဧည့္သည္ထိုင္ဖို႔ ဧည့္ခန္းစားပြဲထိုင္ခံု ေနာက္အေပၚထပ္တက္ဖို႔ ေလွခါးတစ္ခု ေနာက္အေပၚထပ္မွာ အခန္းဆိုတာမဖြဲ႔တတ္ပါဘူး ကုတင္တစ္လံုးအျမဲဆြဲတယ္ ဘုရားစင္ဆြဲေလ့ရွိတယ္ ျပီးမွသာ ဒီအိမ္ၾကီးမွာ ဘယ္သူကေနတယ္ဘာညာဆိုျပီး စေျပာေလ့ရွိပါတယ္ ။ ဒါကတခ်ိန္ အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္လာေစဖို႔ အစပ်ိဳးေလလားေပါ့ေနာ္ ။ သစ္တို႔၁၀တန္းႏွစ္ကေတာ့ ဆရာ၀န္ဆိုတာ ပါးစပ္ဖ်ားကမခ်တတ္ပါဘူး ဆရာ၀န္ပဲလုပ္မယ္ ဘာညာေပါ့ ၾကိဳးစားသလားဆိုေတာ့လည္း ပံုမွန္ပါပဲ အညံ့ထဲမွာလည္းမပါသလို အေတာ္ဆံုးဆိုတာလဲ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး ။ အင္ဂ်င္နီယာဆိုတာ စိတ္ကူးထဲေတာင္မရွိခဲ့ပါဘူး ။

သစ္တို႔၁၀တန္းေအာင္တဲ့ႏွစ္က ပညာေရးစနစ္ေျပာင္းတဲ့အခ်ိန္လို႔လည္း ေျပာလို႔ရပါတယ္ ပလန္မရွိတဲ့အစီအစဥ္ေတြေအာက္မွာ က်ရာေနရာ၀င္ကရင္း ဒီလိုဟိုမတတ္ဒီမတတ္ဘ၀ ေရာက္ခဲ့တယ္လို႔ေျပာလည္းရပါတယ္ ။ ဘာလုပ္ရင္ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ တိက်တဲ့ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြလည္းမရွိပါဘူး ။ ဒီအတန္းမွာခရက္ဒစ္ျဖစ္ရင္ ဘာဆက္တက္ရမယ္ ဘာညာလည္းမရွိပါဘူး လံုး၀မရွိတာေတာ့မဟုတ္ပါဘူး ပလန္ေတာ့ရွိတယ္ ေခၚခ်င္လည္းေခၚမယ္ မေခၚခ်င္လည္းမေခၚဘူးဆိုတဲ့ မေရရာတဲ့ဘ၀ပါ ။ ၁၀တန္းအမွတ္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ဖို႔ထိုင္ေစာင့္ရပါတယ္ ။ ႏိုင္ငံျခားမွာေက်ာင္းတက္ဖို႔လည္း သစ္သစ္မိဘေတြကအဲ့ေလာက္အျမင္မက်ယ္သလို ေက်ာင္းထားႏိုင္ေလာက္ေအာင္လည္း ပိုက္ဆံမရွိပါဘူး ။ သင္တန္းေတြတက္ပါတယ္ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း စပီကင္သင္တန္း ဒါကလည္းအတန္းကုန္ပါပဲ ။ တရုတ္စကားဘာညာတက္ဖို႔ဆိုတာ စိတ္ကူးေတာင္မရွိပါဘူး ။ ဆင္ေျခဖံုးရပ္ကြက္မွာေနေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက စာအုပ္ဆိုင္က ကာတြန္း ၀တၳဳ မဂၢဇင္းေလာက္ငွားဖတ္ရရင္ကိုယ္ပဲ အျမင္အေတာ္က်ယ္ေနပါျပီ ။ သစ္အိမ္မွာ စာဖတ္ဆံုးက သစ္ပါပဲ စာအုပ္အရမ္းငွားဖတ္ပါတယ္ ။ အစကေတာ့ ကာတြန္းေလာက္ ၀တၳဳေလာက္ေပါ့ ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ စာအုပ္ဆိုင္က ဦးေလးၾကီးက သစ္ကိုေလသူရဲတစ္ဦးရဲ႔စြန္႔စားခန္းလို စာအုပ္မ်ိဳး ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလးရဲ႔စာအုပ္ေတြ အျခားနာမည္ေက်ာ္ေတြရဲ႔ အတၳဳပတၱိေတြေရးတာေတြ ဖတ္တတ္လာေအာင္ သင္ၾကားေပးလာခဲ့ပါတယ္ ။ စာအုပ္ဘယ္ေလာက္ၾကီးၾကီး တစ္ထိုင္တည္းအျပတ္ဖတ္တတ္တဲ့ အက်င့္လည္းရခဲ့ပါတယ္ ။ သစ္ဒီလိုေတြ ဖတ္ႏိုင္ျပဳႏုိင္ေအာင္ အမ်ားဆံုးအေထာက္အကူျပဳသူက သစ္အေဖပါပဲ ။ ေနာက္ပိုင္း ဂ်ာနယ္ေတြေခတ္စားလာေတာ့ ထြက္သမွ်ဂ်ာနယ္ေတြ၀ယ္ဖတ္ျပီး အျမင္လည္းက်ယ္လာခဲ့ပါတယ္ ။

၁၀တန္းေအာင္ေက်ာင္းပိတ္ရက္ သစ္ကေတာ့ စာေပဘက္မွာပဲေမြ႔ေလ်ာ္ခဲ့တယ္ ဆိုပါေတာ့ ။ ဒီလိုနဲ႔ေက်ာင္းတက္ဖို႔ကလည္း မေခၚေသးေတာ့ ငယ္သူငယ္ခ်င္း ယုစံအစ္ကိုက ဂ်ီတီအိုင္ေလွ်ာက္ဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္ ။ သစ္ကလည္းစိတ္မ၀င္စားဘူး တစ္အိမ္လံုးကလည္းစိတ္မ၀င္စားခဲ့ပါဘူး ဒါေပမယ့္ သစ္အေဖက အားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္မေလေအာင္ရယ္ ပညာရပ္တစ္ခုတတ္ထားလည္း တခ်ိန္အသံုး၀င္မယ္ဆိုျပီး သမီးတက္ခ်င္တဲ့တကၠသိုလ္ဖြင့္တဲ့အခါ ဂ်ီတီအိုင္ဆက္မတက္ပဲနားလိုက္ပါဆိုတဲ့ ကတိတစ္ခုနဲ႔ civil တစ္ခုပဲေရးျပီးေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္ ။ အင္းစိန္ဂ်ီတီအိုင္က သစ္တို႔နဲ႔နီးေတာ့ အဲဒီမွာတက္ရရင္ျဖင့္ဆိုျပီး သူငယ္ခ်င္း၃ေယာက္ေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။ တစ္ေမဂ်ာတည္းေလွ်ာက္ေတာ့ ပါရင္လည္းတက္မယ္မပါလည္း မတက္ဘူးေပါ့ တကယ္ေတာ့ civil ေမဂ်ာဆိုတာကိုလည္း နက္နက္နဲနဲ နားလည္ျပီးေလွ်ာက္ခဲ့ျခင္းလည္းမဟုတ္ပါဘူး ။ မိန္းကေလးက civilနဲ႔ကိုက္တယ္ဆိုတဲ့ အေဖ့ရဲ႔ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ေလွ်ာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ ။ တက္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ေမွာ္ဘီမွာတက္ရမယ္တဲ့ အစကေတာ့ အေဖကေန႔စဥ္အေ၀းကိုကားစီးျပီးတက္ရမယ္ဆိုေတာ့ မတက္နဲ႔ေတာ့ဆိုျပီး စိတ္မခ်လို႔ပယ္ခ်ခဲ့ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးကလည္း တက္ၾကမယ္ဘာညာဆိုျပီး ေန႔စဥ္အိမ္မွာလာျပီးဆြဲေဆာင္ေတာ့ တက္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။

ဒီလိုနဲ႔ တီတံကိုကိုင္တဲ့ ဂ်ီတီအိုင္ေက်ာင္းသူဘ၀ကို သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေတြနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖတ္သန္းခဲ့ပါတယ္ ။ ႏွစ္တိုင္းပံုမွန္ပဲေျဖဆိုခဲ့ပါတယ္ ဂုဏ္ထူးမ်ားကလည္းပက္ပက္စက္စက္ထြက္ပါတယ္ ဒါနဲ႔ပဲ Btech တက္ခြင့္ရခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့ အဲ့မွာလမ္းေၾကာင္းတစ္ခုေပၚလာခဲ့ပါတယ္ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ရြာသာၾကီးမွာ ေက်ာင္းတက္ခြင့္ရပါတယ္ ။ တက္မယ္ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးတက္ခ်င္လြန္းတဲ့ တကၠသိုလ္ရေအာင္တက္မယ္ ျဖစ္ေအာင္တက္မယ္ စိတ္ေတြကလည္းအရမ္းတက္ၾကြတယ္ ကိုယ္လိုပဲ၂လိုင္းတက္တဲ့သူေတြလည္း ရွိေတာ့ ၂ဘက္လံုးကိုႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ခဲ့ပါတယ္ ။ ျပီးေတာ့ Btech ျပီးရင္ ဘြဲ႔ကေပးမေပးဆိုတာလည္းမသိသလို BEကိုဆက္ေခၚမေခၚကလည္း မေသခ်ာခဲ့ဘူးေလ ။ အစမ္းသပ္ခံပညာေရးနယ္ပယ္မွာ က်င္လည္ခဲ့ရတဲ့အေတြ႔အၾကံဳတစ္ခုေပါ့ေနာ္ ။ အျခားသူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ အေ၀းသင္ေတြတက္ၾကျပီး ဘြဲ႔ယူၾကပါတယ္ ။ သစ္ကအေ၀းသင္ကလည္းမတက္ခ်င္ဘူးေလ ဒါနဲ႔ပဲ စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ကို ပထမႏွစ္ျပီးသည္အထိ ဆက္တက္ခဲ့ပါတယ္ ။ ရြာသားၾကီးနဲ႔ေမွာ္ဘီ ေတာင္နဲ႔ေျမာက္ကို ျဖစ္ေအာင္ေက်ာင္းတက္ခဲ့တဲ့ သစ္ကိုအေဖက ၾကည့္ရတာၾကာလာေတာ့ တစ္လိုင္းလိုင္းကိုေရြးခ်ယ္ဖို႔ ေျပာခဲ့ပါတယ္ ။ သစ္ကရတယ္ တက္မယ္ျဖစ္တယ္ဆိုျပီး ဆက္တက္ခဲ့ပါတယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ Btech ျပီးေတာ့ BEဆက္တက္ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္ ။ တကယ္ကိုအဆင့္ဆင့္ မေရမရာနဲ႔ျဖတ္သန္းခဲ့ရတာပါ ။ အဲဒီအခ်ိန္ေရာက္မွ ဘြဲ႔ရမယ္ဆိုတာေသခ်ာေတာ့ အေဖက တခုကိုအျပီးတိုင္ျဖတ္ဖို႔ ေန႔စဥ္တြန္းအားေပးခဲ့ပါတယ္ ။ အီကို ဒုတိယႏွစ္မွာ စာေတြကလည္းမ်ားလာသလို ၂ေက်ာင္းတက္တာသိရင္ ဘယ္ေက်ာင္းဘက္ကမွဘြဲ႔မေပးဘူးဆိုျပီး သတင္းေတြထြက္လာခဲ့ပါတယ္ ။ လူကလည္းတအားပင္ပန္းလာသိလို ၂ဘက္စလံုးမွာ ထူးခၽြန္ေအာင္လုပ္ဖို႔ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္သလို ယူထားတဲ့၂လိုင္းလံုးက ဆက္စပ္မွဳမရွိတဲ့ေမဂ်ာေတြျဖစ္ေနေတာ့ ေနာက္ဆံုးမွာအီကိုကေန အတန္းနားဖို႔စီစဥ္ခဲ့ပါတယ္ ၂ႏွစ္အတြင္းစိတ္ရွိရင္ ျပန္တက္လို႔ရေအာင္လုပ္ခဲ့ပါတယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ စီးပြားေရးပညာရပ္က သစ္သစ္ဆီမွာ တစ္ခန္းရပ္ခဲ့ပါတယ္ ။

ေက်ာင္းျပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ျပသနာတစ္ခုတက္လာခဲ့ပါတယ္ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္သူ႔အကပ္နဲ႔ ဘယ္မွာအလုပ္၀င္မယ္ေပါ့ ဘယ္သူကေတာ့ ဘယ္တံတားေဆာက္တဲ့ေနရာမွာ ၀င္မယ္ေပါ့ ဘယ္သူကေျပာေပးတာေပါ့ ဘာညာေတြစလာခဲ့ပါတယ္ ။ ကိုယ့္အမ်ိဳးမွာလည္း အင္ဂ်င္နီယာဆိုတာ မူးလို႔ရွဳစရာေတာင္မရွိခဲ့ဘူး လမ္းေၾကာင္းဆိုတာလည္းမသိခဲ့ဘူး က်ရာေနရာမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ အစိုးရအလုပ္လုပ္ရင္လည္း နယ္စပ္ေတြက ေဆာက္လုပ္ေရးလမ္းတံတားေတြကို လႊတ္မယ္ အျမဲတမ္းခန္႔မဟုတ္ပဲ ေန႔စားဘ၀နဲ႔ႏွစ္ရွည္လုပ္ရမယ္ ဘာညာေတြနဲ႔ ေရြးခ်ယ္စရာမ်ားတဲ့ လမ္းဆံုလမ္းခြကို သစ္သစ္ထပ္ေရာက္ခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့ ။

ဒါနဲ႔အျပင္အလုပ္ေတြမွာလုပ္ဖို႔ စီဗီေဖာင္ေလးကိုင္လို႔ တရံုး၀င္တရံုးထြက္ အလုပ္ေလွ်ာက္ခဲ့ရပါတယ္ ။ အသစ္ဆိုေတာ့ ခန္႔ခ်င္တဲ့သူမရွိသလို ဘာမွမတတ္ေတာ့သင္ေပးမယ့္သူလည္းမရွိခဲ့ပါဘူး ။ ၀ါ၀ါ၀င္း ေရႊသံလြင္ အစံုပါပဲ စီဗီေဖာင္ေလးလိုက္တင္ရတာပါ ။ စိတ္ဓါတ္ေတြကလည္းက်သလို မိဘကိုျပန္ေထာက္ပံ့ဖို႔မဆိုထားနဲ႔ ကိုယ့္ဘ၀ကိုရပ္တည္ဖို႔ေတာင္ အလုပ္တစ္ခုရဖို႔ ခက္ခဲခဲ့ပါတယ္ ။ ဒီလိုနဲ႔ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ဆရာရင္းျဖစ္လာမယ့္ ဆရာဦးစိုးႏိုင္ဆီမွာ သင္တန္းသြားတက္ရင္း အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ သိသင့္တဲ့တတ္သင့္တဲ့ ပညာရပ္ေတြကို ဆရာစားမခ်န္သင္ေပးရင္း တပည့္ရင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ စကၤာပူထြက္မလာခင္အခ်ိန္ထိ အလုပ္၀င္လုပ္ခဲ့ပါတယ္ ။

သစ္သစ္ကို အင္ဂ်င္နီယာဆိုတဲ့ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေမြ႔လာေအာင္ စိတ္၀င္စားလာေအာင္ လက္ေတြ႔လုပ္ငန္းခြင္ကို တြန္းပို႔ေပးခဲ့တာကေတာ့ ဆရာပါ ။ အင္ဂ်င္နီယာတစ္ေယာက္ရဲ႔တန္ဖိုးကို ျမင္တတ္လာေအာင္ လမ္းျပခဲ့ပါတယ္ ။ ေက်ာင္းတက္တုန္းကသင္ၾကားေပးလိုက္တဲ့ ပညာရပ္ေတြကို လက္ေတြ႔မွာဘယ္လိုအသံုးခ်ဖို႔ လမ္းျပေပးခဲ့တာကေတာ့ ဆရာဦးစိုးႏိုင္ပါပဲ ။ ဘယ္ေတာ့မွ ဆရာ့ေက်းဇူးေတြက ဆပ္လို႔မကုန္သလို ဘယ္လိုမ်ိဳးေတြကို ဘယ္လိုေလ့လာရင္း လက္ေတြ႔မွာဘယ္လိုလုပ္ရတယ္ဆိုတာပါ သင္ၾကားေပးရင္းနဲ႔ သစ္သစ္တစ္ေယာက္ အင္ဂ်င္နီယာဘာသာရပ္ကို သင္ၾကားတတ္ေျမာက္ခြင့္ ရခဲ့တာကို ဂုဏ္ယူတတ္လာသလို သိခ်င္ျမင္ခ်င္စြန္႔စားခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သစ္ဒီလိုေျခေနနဲ႔ ေနရာေလးတစ္ခုရေအာင္ ထမင္းစားလက္မွတ္ပိုင္ဆိုင္ခြင့္လမ္းေၾကာင္းခ်ေပးတဲ့ ေမြးသဖခင္ေက်းဇူးရွင္ေဖေဖေရာ ေက်ာင္းတုန္းကတတ္သည့္ပညာမခ်န္ပဲ ၾကိဳးစားသင္ၾကားေပးခဲ့ေသာ ဆရာ ၊ ဆရာမမ်ားေရာ စာေတြ႔လက္ေတြ႔ကို တထပ္တည္းက်ေအာင္ ျပသေပးခဲ့ေသာ ဆရာဦးစိုးႏိုင္တို႔ရဲ႔ ေက်းဇူးေၾကာင့္ အင္ဂ်င္နီယာေလာကထဲကို ေရာက္လာခဲ့ပါတယ္ ။ ထပ္ျပီးေတာ့လည္းအခြင့္ရွိေသးရင္ ထပ္ဆင့္သင္တန္းေတြတက္ျပီး ကိုယ္တတ္ထားတဲ့ပညာလည္းမေပ်ာက္ပ်က္ေအာင္ တိုးတက္ေအာင္မြမ္းမံပါ့မယ္လို႔ ဆႏၵျပဳရင္း ျဖတ္သန္းခဲ့တဲ့ အင္ဂ်င္နီယာဘ၀ဆိုတဲ့ စာေလးတစ္ပုဒ္ကို ရင္ထဲရွိတဲ့အတိုင္းခ်ေရးလိုက္ပါတယ္ ။

ဆက္ဖတ္ခ်င္ေသးရင္...

Wednesday, February 23, 2011

ဒုတိယအရြယ္ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ရဲ႔ အတၱနဲ႔ေလာဘ

ဒုတိယအရြယ္ ဟုတ္တယ္ ေက်ာ္ေတာင္ေက်ာ္ေတာ့မယ္ထင္တယ္ ဒီအရြယ္ကို း) ။ ဘာေတြျဖစ္လာလဲဆိုေတာ့ ပိုျပီးေတာ့လုပ္ခ်င္တာေတြမ်ားလာသလို အတၱေတြ ေလာဘေတြၾကီးလာပါတယ္ ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ မလုပ္လိုက္ရမွာစိုးရိမ္ေနတာေလ ။ လုပ္ခ်င္တာေတြက မ်ားျပီးလူကလိုက္လို႔ကို အဆင္မေျပဘူး ျဖစ္ေနတယ္ ။ အခက္အခဲဆိုတာကေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာရွိပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ ၂ေယာက္ရွိေနခ်ိန္က ရင္ဖြင့္ခံစားတိုင္ပင္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္ေနေပမယ့္ ခုတစ္ေယာက္တည္းဆိုတဲ့အခ်ိန္မွာက်ေတာ့လည္း ဘာလာလာရင္ဆိုင္တတ္ေအာင္ ေလ့က်င့္ထားရတာေပါ့ေနာ္ ။

လူေရာစိတ္ေရာပင္ပန္းလြန္းတဲ့ ဒီအခ်ိန္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကိုယ့္ဘာသာအဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ရတယ္ ။ တခါတေလ စိတ္ဓါတ္က်ျပီဆို သစ္သစ္နင္လုပ္ခ်င္တာအမ်ားၾကီးက်န္ေသးတယ္ က်ရွံဳးလဲျပိဳေနလို႔မျဖစ္ဘူးဆိုျပီး အားျပန္တင္းရတာလဲအခါခါပါ ။ ခုေနာက္ပိုင္း သစ္ေရးတဲ့ပို႔စ္ေတြကိုၾကည့္လို႔ မလုပ္လိုက္ရမွာစိုးတဲ့စိတ္ေတြ တအားမ်ားေနတာ သိသာပါတယ္ ။ ေလာဘၾကီးရင္မွားတတ္တယ္ သစ္သိပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အခြင့္အေရးရရဲ႔သားနဲ႔ မလုပ္လိုက္ရေလျခင္းဆိုတဲ့ ေနာင္တကိုအရမခံေတာ့ဘူးေလ ။ ေခါင္းထဲမွာလည္း ဘာျပီးရင္ဘာလုပ္မယ္ဆိုျပီး အစီအစဥ္ေတြကိုခ်ျပီး အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနရပါတယ္ ။ သူမ်ားေတြအတြက္ အေရးမၾကီးတဲ့အရာေတြက တခါတေလ သစ္သစ္အတြက္ အေတာ္ေလးအေရးပါေနတတ္ပါတယ္ ။ အေတြးအေခၚေတြကလည္း တဖက္စြန္းကိုေရာက္တတ္ပါေသးတယ္ ။

ဒီရက္ပိုင္းေတြ ေတြးေတာၾကံစည္ျဖစ္ေနတာကေတာ့ ျမန္မာျပည္ျပန္ဖို႔ကိစၥပါပဲ ။ ကိုယ္အျပီးျပန္ျပီဆို အရင္ဆံုးဘာလုပ္မလဲ ဘယ္လိုရပ္တည္မလဲ ဘယ္လိုရင္ဆိုင္မလဲ ဘာေတြကိုေရြးခ်ယ္ျပီး ဘ၀ကိုအသစ္ကေနျပန္စမလဲ ငါ့မွာရပ္တည္ဖို႔ လံုေလာက္တဲ့အရည္အခ်င္း ရွိေနျပီလား ။ ကိုယ့္ႏိုင္ငံကေရာ ခုဘာေတြျဖစ္ေနျပီလဲ ဘယ္သူေတြက ဘယ္လိုေတြလုပ္ေနသလဲ သူတို႔ေနရာမွာ ငါဆိုရင္ေရာ ဘယ္လိုေတြလုပ္ျဖစ္မလဲေပါ့ ။ ကဲ သစ္စာဖတ္သူေတြေရာ စိတ္ရွဳတ္သြားျပီမွတ္လား ဟုတ္တယ္ သစ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ အေတာ္ကိုစိတ္ရွဳပ္မိတယ္ ဒါေတြကမစဥ္းစားေနလို႔လဲ မျဖစ္ပါဘူး ။ အဓိက အခ်က္ကေတာ့ အသက္ၾကီးေနျပီဆိုတဲ့ သစ္မိဘအနားမွာ ျပန္ေနသင့္ျပီဆိုတာပါပဲ ။ ဒီအခ်က္ကို အေလးေပးျပီးစဥ္းစားျဖစ္ပါတယ္ ။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒါကိုမစဥ္းစားရင္ ေနာင္တဆိုတာမျဖစ္ခ်င္ဘူးေလ။

သစ္အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ အေမးမ်ားတဲ့ေမးခြန္းတစ္ခုရွိပါတယ္ ။ နင္ေက်ာင္းတက္တာ ဘာလုပ္ဖို႔လဲတဲ့ ဒီေက်ာင္းတက္တာ ဒီမွာလုပ္မွျဖစ္မယ္ဆိုတာ အေတာ္ကိုမွားေနတဲ့အေတြးအေခၚပါပဲ ။ သစ္ကေတာ့ ေလာေလာဆယ္ကိုယ္ပလန္ထားတာမ်ားေနေတာ့ ဘာဆိုတာလက္ဆုပ္လက္ကိုင္ေျပာျပႏိုင္တဲ့တစ္ေန႔ အဲဒီေမးခြန္းကိုျပန္ေျဖဖို႔စဥ္းစားထားပါတယ္ ။ စိတ္ကိုအျမဲတက္ၾကြရႊင္လန္းတဲ့သူျဖစ္ေအာင္ ဂရုတစိုက္ေလးကို ေနထိုင္ေနရပါတယ္ ။ စိတ္ကစျဖစ္ျပီဆို သစ္သစ္ကက်န္းမာေရးပါ ထိခိုက္လာတတ္တယ္ေလ ။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ လူမ်ားအတြက္ကိုမွ်တစြာမစဥ္းစားပဲ ကန္႔လန္႔လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ သိပ္မ်ားေနလို႔ အေတာ္ေလးေလွ်ာ့ခ်ေနရပါတယ္ ။

သူငယ္ခ်င္းေတြကို အတတ္ႏိုင္ဆံုး အဆင္ေျပေအာင္ ဆက္ဆံပါတယ္ ။ သစ္ကသူငယ္ခ်င္းတအားမ်ားပါတယ္ ။ ေက်ာင္းေနဖက္ေတြ ဘေလာ့ဂါကေနခင္တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ ငယ္သူငယ္ခ်င္းရယ္ အြန္လိုင္းကသူငယ္ခ်င္းရယ္ အားလံုးကိုအခ်ိန္မွ်ေအာင္ေပးဖို႔ ၾကိဳးစားေနပါတယ္ ။ နင္က ငါတို႔ဆီဘယ္ေတာ့မွမလာဘူးဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေလးကိုလည္း နားလည္ေပးပါ မယ္ေလာဘျဖစ္ေနလို႔ပါလို႔ ေတာင္းပန္ထားရပါတယ္ ။ သူကေျပာပါတယ္ နင့္ကိုၾကည့္လို႔ေက်ာင္းတက္ဖို႔ စိတ္ပ်က္သြားျပီဆိုပဲ ။ ဒါကလည္း သစ္ကိုယ့္ဘာသာကြန္ထရိုးလုပ္တာညံ့လို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြဘက္ကို ပ်က္ကြက္မိတာေလးေပါ့ ။ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ဒီလိုမျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနပါတယ္ ။ ေနာက္ေတာ့ သစ္ငယ္စဥ္ဘ၀ကေန အသက္၃၀ျပည့္တဲ့အထိ ဘာေတြလုပ္လို႔ ဘယ္လိုျဖတ္သန္းခဲ့တယ္ဆိုတာကို ပို႔စ္ေလးအပိုင္းေတြခြဲျပီးေရးဖို႔ စဥ္းစားေနပါတယ္ ။ ေရးဖို႔အခ်ိန္ရွိတုန္း ၾကိဳးစားမယ္စိတ္ကူးပါ ။ ေနာင္ဆိုတာမေသခ်ာဘူးေလ ေသခ်ာတာကေတာ့ သစ္ပစ္ထားတာၾကာျပီျဖစ္တဲ့ ဘေလာ့ေလးကို အခ်ိန္ေပးျပီး ျပန္ေရးေတာ့မယ္ဆိုတာပါပဲ ။ ေနာက္ပိုင္းအတၱနဲ႔ေလာဘေတြ သမမွ်တမွဳမရွိတဲ့ပို႔စ္ေတြဖတ္ရဦးမယ္ဆိုတာပါ အသိေပးရင္း စာျပန္ေရးဖို႔ အားျပန္ေမြးလိုက္ပါတယ္ ။ အားလံုးပဲ က်န္းမာရႊင္လန္းၾကပါေစေနာ္ ... ။

ဆက္ဖတ္ခ်င္ေသးရင္...

ၾကည္ႏူးခြင့္

ဒီရက္ပိုင္းနားေထာင္ျဖစ္ေနတဲ့သီခ်င္းေလးပါထံုးစံအတိုင္းပဲသစ္ရဲ႔ႏွလံုးသားထဲကိုရိုက္ခတ္လာတဲ့သီခ်င္းေလးေတြကိုသစ္ဘေလာ့ေလးထဲမွာသိမ္းဆည္းလိုက္ပါတယ္။သီခ်င္းေအးေအးေလးေတြပဲ နားေထာင္ျဖစ္တယ္ စာက်က္ျပီးစိတ္ေတြပင္ပန္းလာရင္ သီခ်င္းနားေထာင္ျပီး စိတ္တည္ျငိမ္ေအာင္ ျပန္လုပ္ျဖစ္တယ္ ။ လွည့္ကြက္ေတြမ်ားလြန္းတဲ့ ေလာကၾကီးမွာ ဘာကိုမွဆုပ္ကိုင္မထားခ်င္ေတာ့ပါဘူး ။ အားလံုးဟာ ကံတရားပါပဲ.... ။


ဆက္ဖတ္ခ်င္ေသးရင္...

Tuesday, February 1, 2011

ေခါင္းေမာ့လိုက္တဲ့အေတြးတစ္ခ်ိဳ႔

စာေတြမေရးျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ပို႔စ္ေလးရဲ႔ နိဒါန္းကိုမျဖစ္ေစခ်င္ဘူး ။ ဒါေပမယ့္ တစ္လေနလို႔ တစ္ပုဒ္တင္ဖို႔အႏိုင္နိုင္ ျဖစ္ေနတဲ့ကိုယ့္အေျခအေနကိုလည္း အလြန္တရာစိတ္ပ်က္မိတယ္ ။ ေရးအားက်သြားတယ္လို႔ဆိုၾကျပန္တယ္ ရင္ထဲရွိသမွ် ၀န္ခံရရင္ ေရးစရာမုေလးေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနတာပါလို႔ လွပေစမယ့္ စာသားေလးနဲ႔ တိုးတိတ္စြာေတာင္းပန္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္ ။ ကဲ တစ္ပုဒ္ေလာက္ေတာ့ မုသြင္းျပီးေရးလိုက္ဦးမယ္ တင္းၾကပ္လာတဲ့စိတ္ေတြကို စာေရးျခင္းျဖင့္သာ ေျဖေဖ်ာက္ခ်င္တယ္ ။ ဘယ္သူမွမဖတ္ရင္ေတာင္ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ရွိရင္ေရးေနမိဦးမွာ ေသခ်ာတယ္ ။ ေနာက္ပိုင္း ကိုယ္ေရးတဲ့ပံုစံဟာ ကိုယ့္အပူေတြကို စာဖတ္သူေတြအေပၚ မွ်ေ၀ခိုင္းသလိုျဖစ္ေနလို႔ ေရးဟန္ေျပာင္းမယ္စဥ္းစားမိတုိင္း အရွိအတိုင္းဖြင့္ခ်ေရးတတ္တဲ့ ကိုယ့္စိတ္ကဟန္ေဆာင္မွဴကို ခြင့္မျပဳျပန္ဘူးေလ ။

ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာ တရုတ္ႏွစ္ကူးပိတ္ရက္ရွည္မွာ လူမ်ားစြာဟာ ေဘာနပ္စ္ေတြရလို႔ ျပည္ေတာ္ျပန္လည္တဲ့သူနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားခရီးထြက္တဲ့သူနဲ႔ ပိတ္ရက္ေတြတိုင္းမွာ ခ်န္ဂီေလဆိပ္ၾကီး ဗမာစကားသံေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္လို႔ေနတယ္ ။ အဲဒီထဲမွာ သစ္သစ္တစ္ေယာက္ မပါခဲ့ျပန္ဘူးေလ ။ ဘယ္ေတာ့ျပန္မလဲ ခုေနခ်ိန္လာေမးရင္လဲ ေရရာတဲ့အေျဖမရွိျပန္ဘူး ။ ျပန္ခ်င္တယ္ဆိုတာထက္ကို ေလးနက္တဲ့စကားလံုးရွိရင္ ခ်ေရးျပခ်င္ေပမယ့္ ရြာနဲ႔အေမ့ကိုလြမ္းတယ္ဆိုတာေလးပဲ ေရရြတ္ေနမိတယ္ ။ ၀ဲက်လာတဲ့မ်က္ရည္အခ်ိဳ႔ကို ပုတ္ခတ္လို႔ မုဒိတာပြားႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားရင္း စိတ္ကိုေပ်ာ္ေအာင္ၾကံေဆာင္ျပီးေနပါတယ္ ။ ျဖစ္ခ်င္တာထက္ ျဖစ္သင့္တာကို ဇြတ္မွိတ္ျပီးဦးစားေပးမိတယ္ ။ ကိုယ္ေရြးခ်ယ္တဲ့လမ္းပဲ နာက်င္မွဴအနည္းငယ္ရွိမယ္ဆိုတာ သိတယ္ ။ ပိန္းပိတ္ေအာင္ေဘာင္ခတ္လို႔ ကိုယ့္ဘ၀ကိုေနထိုင္ပစ္လိုက္တယ္ ။ ဘာလို႔ဆိုတာေတာ့ မေမးနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုဒဏ္ခတ္တာလို႔ေျပာရင္ အေျဖကျပည့္စံုပါျပီ ။

အထင္ၾကီးမွဴေတြ အထင္ေသးမွဴေတြေအာက္မွာ ကိုယ္ေနသားက်ခဲ့ျပီ ။ ရလာတဲ့သင္ခန္းစာေတြကို စိစစ္ေရတြက္ရင္း အေကာင္းေတြမွတ္ထားလို႔ အဆိုးေတြကိုဆင္ျခင္မိတယ္ ။ ငါသည္ ငါ၏ ပဲ့ကိုင္ရွင္ပဲျဖစ္ရမည္ ။ ေလာကတြင္ကိုယ့္ကိုယ္ကိုခ်စ္တတ္မွ သူမ်ားကလည္းခ်စ္မည္ ။ ၂၀၁၁ အတြက္ ကိုယ္သိပ္ၾကိဳက္တဲ့စကားစုက အဲဒါေလးျဖစ္သြားတယ္ ။ ေလဟာနယ္ကလူတစ္ေယာက္လို စိတ္ထဲရွိရာမလုပ္ေတာ့ဘူး ဆင္ျခင္တံုတရားလက္ကိုင္ထားျပီး ေပးႏိုင္သမွ် လွဴႏိုင္သမွ် ကို စိတ္အားထက္သန္စြာ လွဴဒါန္းေတာ့မည္ ။ ခုေနခ်ိန္ခါမွာ ကုိယ္ဟာက်ရွံဳးေနသူတစ္ေယာက္လို႔ မခံယူေတာ့ဘူး ။ ေလာကၾကီးကိုေစာင္းၾကည့္ရင္ ေစာင္းေနလိမ့္မည္ အေကာင္းျမင္စြာၾကည့္တတ္ရင္ ခဏတာလာတဲ့လူ႔ေလာကမွာ ေပ်ာ္၇ႊင္စရာေတြျပည့္ႏွက္ေနလိမ့္မည္ ။ လူလိမ္လူညာမွာဂ်ိဳတစ္ေခ်ာင္းအပိုပါမလာသလို ဟန္ေဆာင္မွဴေတြကလည္း ၾကာရွည္မခံတတ္ပါဘူး ။

ေရွ႔ကိုအရွည္ၾကီးမေတြးပါနဲ႔ ျဖစ္လာမွာထက္ မျဖစ္လာဖို႔က ၉၀%ရွိေနတယ္ ။ ရေနတဲ့ေနရာေလးကို ေက်နပ္ျပီး လပိုင္းေလာက္ပဲ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ ပလန္ခ်တတ္ပါေစ ။ ဒါေပမယ့္ ခုပို႔စ္ကိုေရးေနခ်ိန္မွာ ၂၀၁၁ တစ္လတာလြန္ေျမာက္သြားခဲ့ျပီ ။ ေတြေ၀စြာေၾကကြဲေနမယ့္အစား ဒုတိယေျမာက္လမွာ ငါဘာလုပ္သင့္လဲစဥ္းစားသင့္တယ္လို႔ ကိုယ့္ဘာသာထင္တယ္ ။ တရုတ္ႏွစ္ကူး ျမန္မာႏွစ္ကူး ၀င္ေရာက္ျပီးသာ စိတ္ရွိတိုင္းေပ်ာ္ျမဴးေနရင္ ေသခ်ာတယ္ ၂၀၁၁ အတြက္ အခ်ိန္၄လစာေလာက္ ဆံုးရွံဳးသြားလိမ့္မယ္ ။ ဒီစကားကအားလံုးအတြက္ မမွန္ေပမယ့္ ကိုယ့္လိုစိတ္ရွိတိုင္းဓါတ္က်ေနတတ္တဲ့သူအတြက္ေတာ့ တပ္လွန္႔ေပးတဲ့စကားစုေပါ့ ။ ခုေနခ်ိန္ ကိုယ့္နားမွာရွိေနသူေလးနဲ႔ ေက်နပ္လို႔ ကိုယ့္ဘ၀ေလးျဖတ္သန္းေတာ့ေရာ မေပ်ာ္ဘူးလို႔ ဘယ္သူကလာစြပ္စြဲမလဲ... ေသခ်ာတယ္ သိပ္မွားသြားမယ္ ခုေနခ်ိန္ ကိုယ္သိပ္ေပ်ာ္ေနပါတယ္ ။ စိတ္ထဲရွိရာေတြခ်ေရးရလို႔ ေက်နပ္သြားျပီ ။ အားလံုးပဲေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ့ ႏွစ္ကူးပိတ္ရက္ျဖစ္ပါေစ ။

ဆက္ဖတ္ခ်င္ေသးရင္...

Friday, January 7, 2011

ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူတို႔ေလးေတြ

၂၀၁၁ အတြက္ ပထမဆံုးပို႔စ္ေလးကိုေရးမယ္ဆိုေတာ့ ေရးစရာေတြမ်ားေနေပမယ့္ အေၾကာင္းအရာေတြက ကြဲျပားျပီးတခုနဲ႔တခုလင့္ခ်ိတ္လို႔မရ ျဖစ္ေနတယ္ေလ ။ ႏွစ္သစ္ကူးခ်ိန္မွာလည္း သစ္သစ္တစ္ေယာက္မေရးျဖစ္ခဲ့ပါဘူး ။ ႏွစ္သစ္ကူးကိုၾကိဳဆိုခဲ့ပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ စီေဘာက္ကေနေလ ...။ ဒါနဲ႔ဆက္စပ္ျပီးေျပာခ်င္မိလာတာကေတာ့ သစ္တို႔စီေဘာက္ကသူငယ္ခ်င္းေတြအေၾကာင္းပါပဲ ။

သစ္တို႔ http://www.vistazcbox.cbox.ws/အဲဒီစီေဘာက္မွာခင္မင္လာခဲ့တာ သက္တမ္း၁ႏွစ္ေက်ာ္နီးပါးျဖစ္လာခဲ့ပါျပီ ။ သစ္တို႔စုစုေပါင္း ၈ေယာက္တိတိရွိပါတယ္ ။ စီေဘာက္ပိုင္ရွင္ပိုက္ဆံမွန္မွန္သြင္းေပးေနသူကေတာ့ ပိုင္ရွင္ ဗစ္စတာပါ ။ အရင္ဆံုးသူ႔အေၾကာင္းအတင္းတုပ္ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူနဲ႔မေတြ႔ခင္အခ်ိန္တခုကေပါ့ သူဟာေယာက္်ားလ်ာျဖစ္ရမယ္ စကားေျပာတာကလည္း ေရွ႔မလြတ္ေနာက္မလြတ္ဂြက်က်ေပါ့ မိန္းမခ်င္းေတာင္ဖုန္းနံပတ္ေလးေတာင္ မေပးဘူးဆိုေတာ့ ဒင္းေသခ်ာတယ္ ေယာက္်ားၾကီးပဲျဖစ္ရမယ္ ။ မိန္းမဟန္ေဆာင္ျပီး လာေရာေနတာ ငါတို႔ခပ္တန္းတန္းေနၾကမယ္လို႔ စီေဘာက္မိတ္ေဆြ ဘြားခ်ယ္နဲ႔တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးၾကပါတယ္...ဟိ ။ ေျပာရင္လည္းတုတ္ထိုးအိုးေပါက္ ေတြ႔ဖို႔ခ်ိန္းလည္းမလာ ဓါတ္ပံုရိုက္ကူးျခင္းလည္းလံုး၀လက္မခံေတာ့ ငါတို႔ထင္တာေသခ်ာပါတယ္ေလေပ့ါ .... ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကိုဘရယ္လို႔နာမည္ၾကီးတဲ့ဘေလာ့ရဲ႔ စီေဘာက္မွာခင္မင္ခဲ့တဲ့ အစာအိမ္ေရာဂါသည္ အစပ္စားမရ အျမဲအန္ေလ့ရွိ (အဲ့တုန္းကလြန္စြာသနားမိေပါ့ေလ)ဘြားခ်ယ္ပါ ။ သူ႔ရဲ႔ပီယ၀ါစ ႏွိပ္ကြပ္တဲ့စကားလံုးေတြၾကား အလူးလူးအလွိမ့္လွိမ့္ျပန္တြယ္ရင္းနဲ႔ အစ္မတစ္ေယာက္လိုဘာမဆိုတိုင္ပင္ျဖစ္တဲ့ ဂြတီးဂြက်အပ်ိဳၾကီးအစ္မပါ ။ သူ႔ေလာက္ေၾကာက္တာလည္း သူပဲျဖစ္သလို သူ႔ေလာက္စြာတာလဲသူပါပဲ သူမ်ားကိုေျပာျပီးရင္ ျမန္မာျပည္ကရုပ္ျမင္သံၾကားလိုပဲ စကားတစ္လံုးကို ထပ္ခါထပ္ခါေျပာကာ စိတ္ထဲထည့္ျပီးစားမ၀င္ (၂ပန္းကန္)အိပ္မေပ်ာ္(ဆင္ေအာ္ေတာင္မနိုး) ခံစားတတ္သူၾကီးပါ ။ တနည္းဆိုရရင္ျဖင့္ ေသးေသးေလးအစ အၾကီးၾကီးထိ တစိမ့္စိမ့္စဥ္းစားစိုးရိမ္ပူပန္တတ္သူၾကီးပါ ။ ခုေတာ့ သူ႔ဘ၀မယ္အိုင္ဖုန္းတစ္လံုးယူျပီးသကာလ ဘေလာ့တစ္ခုျဖင့္ ပံုမ်ားတင္ရန္ ၾကိဳးပမ္းေနတဲ့ ဘေလာ့ဂါေပါက္စပိုးပိုးဆိုတဲ့နာမည္နဲ႔ ဘေလာ့ေလာကကို ၀င္လာသူတစ္ေယာက္ဆိုရင္လည္း မမွားေပဘူးေလ ။ သူ႔ဘေလာ့မွာ သြားေရာက္ရိုက္ႏွက္လို႔ရေအာင္ လင့္ထည့္ေပးလိုက္ပါမယ္ သူ႔ကိုမေျပာၾကပါနဲ႔ေနာ္ http://33poepoe.blogspot.com/ ဟိ ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ အပ်ိဳၾကီးရယ္လို႔အေျခၾကီးျပီး စီေဘာက္မွန္သမွ် လိုက္ခ်က္ အဲေလ လိုက္ဖတ္ ဘေလာ့မွန္သမွ်မလြတ္တမ္းဖတ္ေလ့ရွိတဲ့ နာမည္ေက်ာ္စာဖတ္သူ မ်ိဳး ျဖစ္ပါတယ္ ။ ေလာကတြင္သူမသိတာမရွိသလို တခုခုမ်ားအသစ္၀ယ္လာရင္ က်န္သူမ်ားနားညီးေလာက္ေအာင္ ၾကြား၀ါ အဲေလ ေျပာျပတတ္သူၾကီးပါ ။ ရုပ္တည္ၾကီးျဖင့္ ဆရာလည္းလုပ္တတ္သူပါ ။ သူနဲ႔ေတြ႔ခ်င္ဆံုခ်င္ရင္ျဖင့္ အနည္းဆံုးတစ္ပတ္ေက်ာ္ေလာက္ ရက္ခ်ိန္းယူရေလ့ရွိပါတယ္ ။ အခ်ိန္ေတြအျမဲျပည့္ေနတတ္ျပီး ၂၄နာရီကို ၂၅နာရီတိုးဖို႔ အစဥ္အျမဲစဥ္းစားေနသူတစ္ေယာက္ပါ ။ သူလည္း အခ်ိန္ရွားပါသူတစ္ေယာက္အျဖစ္ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔တြင္ နာမည္ၾကီးသူပါ ။ အစားနဲ႔လက္တစ္ခါမွျပတ္တယ္လို႔မရွိပဲ အစဥ္အျမဲတခုခုစားရန္ စဥ္းစားေနသူတစ္ေယာက္ပါ ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ သာသာနဲ႔နာနာ ႏွပ္ရမယ္ဆိုရင္ျဖင့္ အရင္ကဘေလာ့ေရးခဲ့သူ ေမေလးပါ ။ သူဘေလာ့ေရးခဲ့စဥ္က သူနဲ႔ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔ သိပ္မခင္ပါဘူး ။ မသိသေလာက္ပါပဲ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ။ ေနာက္သူစီေဘာက္ကိုလာလည္ရင္းနဲ႔မွ ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔အျပင္မွာေတြ႔ဆံုရန္ အေၾကာင္းတစ္စံုေပၚေပါက္လာခဲ့ပါတယ္ ။ သူက သူ႔အိမ္မွာဆံုေတြ႔ရန္ အားလံုးကိုဖိတ္ေခၚခဲ့ျပီး စားေသာက္ရန္ခ်က္ျပဳတ္ထားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သူ႔ရဲ႔အဓိကပစ္မွတ္ ဂဏန္းဟင္းျဖင့္ဆြဲေဆာင္ပါေတာ့သည္ ။ အျမဲငတ္ေနက် အဲေလ..ဖိတ္တိုင္းအားနာလို႔လိုက္စားေနၾက ကၽြန္မတို႔အဖြဲ႔လည္း သူ႔အိမ္မွာဆံုေတြ႔ရန္ ၃ၾကိမ္၃ခါတိတိ မဲခြဲဆံုးျဖတ္ျပီးသကာလ တခုေသာစေနေန႔တြင္ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကပါသည္ ။ ထိုေန႔မွစလို႔ ေမေလးကို ညီမအရင္းလိုသေဘာထားကာ သာတယ္နာတယ္မတြက္ပဲ ဦးသူကရိုက္ေလ့ရွိတဲ့ဓေလ့ျဖင့္ ခ်စ္ခင္လာခဲ့တာ ခုခ်ိန္တိုင္ေနပါျပီ ။

ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ မထင္မွတ္ပဲစီေဘာက္လာလည္ရင္း ခင္မင္ခဲ့ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ႏိုမိုပါ ။ သစ္တို႔စီေဘာက္လာလည္စမွာ သူက ထိုင္းမွာေက်ာင္းတက္ေနဆဲ ကာလေတြေပါ့ ေနာက္ထိုင္းကေန သစ္တို႔အဖြဲ႔ကိုမခြဲႏိုင္လို႔ (ထင္တာေျပာတာပါ)စကၤာပူလာျပီးအလုပ္လုပ္ေနသူတစ္ဦးပါ ။ ဘယ္သူေျပာေျပာရီေနတတ္ျပီး ဟာသတခုကိုသူဆိုရင္ ၂ၾကိမ္ျပန္ေျပာရပါတယ္ ။ အျမဲသူမ်ားရီျပီးမွ ထရီတတ္သူတစ္ဦးပါ ။ သူကေတာ့ စီေဘာက္ထဲညဘက္မွလာတတ္သလို ပိတ္ရက္ေတြဟင္းခ်က္ပ်င္းတိုင္း ဘယ္သူဘာခ်က္လဲ စီေဘာက္မွာေစာေစာစီးစီးထိုင္ေမးတတ္သူပါ ။ သူအႏွစ္သက္ဆံုးအစားအစာဟာ မွိဳျဖစ္ေနတာကို ၂၀၁၁ မကူးခင္မွာ တစ္ဖြဲ႔လံုးထင္ရွားစြာ သိသြားခဲ့ပါတယ္ ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔နာမည္ကို ႏိုမွိဳလို႔ေျပာင္းလဲကင္ပြန္းတပ္လိုက္သူလည္း ျဖစ္ပါတယ္ ။ သစ္တို႔အဖြဲ႔မွာ သူ ဒီ၉၀ ကင္မရာၾကီးစတင္၀ယ္သူတစ္ဦး ျဖစ္သလို ဓါတ္ပံုအရိုက္မ်ားတဲ့ ခ်ယ္ရီ မ်ိဳး တို႔ေတြ ႏိုမိုရဲ႔ေ၀၀ါးတဲ့ ဒီ၉၀ ရိုက္ခ်က္ေတြၾကားမွာ ဘယ္ေတာ့မွဓါတ္ပံုမရိုက္ေတာ့ဘူး ဆံုးျဖတ္ျဖစ္ခဲ့ၾကပါတယ္ ။ ႏိုမိုကစိတ္ရွည္စြာ ရိုက္ေပးတတ္ပါတယ္ အျမဲတမ္းလည္း၀ါးပါတယ္ သူကအျမဲတမ္းလည္း ဆင္ေျခေပးပါတယ္ သူကအသစ္သင္စမို႔လို႔ ပံုေတြမေကာင္းရင္ခြင့္လႊတ္ပါတဲ့ေလ ။ ခုခ်ိန္ထိ သူအသင္ပဲရွိပါေသးတယ္ ... ဟိ ။

သစ္တို႔အဖြဲ႔မွာ ၂၀၁၁ ကိုလက္တြဲမျဖဴတ္စတမ္းပါမလာသူ ၂ေယာက္ရွိပါတယ္ ။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ အိမ္ေထာင္က်ျပီး ေယာင္ေနာက္ဆံတံုးပါလိုက္သြားတဲ့ သစ္အရမ္းခ်စ္တဲ့ကေလးေလးပါ ။ မမသစ္ဆိုျပီးခုထိ လိုင္းေပၚေတြ႔ရင္ခၽြဲေနတုန္းပါပဲ ။ အငယ္ဆံုးေလးမို႔လို႔အခ်စ္ပိုရသလို အခ်ိန္တန္အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့လည္း ႏွေျမာရပါေသးတယ္ ။ ခုေတာ့ သူ႔ဘ၀သူ႔လမ္းေၾကာင္းေလးနဲ႔ ေပ်ာ္ေနသူတစ္ဦးေပါ့ေလ ။ အဖြဲ႔လိုက္အျပင္သြားတိုင္း သတိရမိပါတယ္ ။ သူ႔ဟန္ပန္ေတြလည္း ေမ့ေဖ်ာက္မရပါဘူး ။ သူကေတာ့ သူ႔ကိုမမေတြကမခ်စ္ေတာ့ဘူးဆိုျပီး အထင္မွားေနေလရဲ႔.. း)။ ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့ လွ်ိဳ႔၀ွက္လြန္းသူတစ္ေယာက္လို႔ေတာင္ နာမည္ေပးရမလိုပါ ။ ဒီလမွာသူ႔ေမြးေန႔ရွိတာလည္း အားလံုးသတိရၾကပါတယ္ ။ ဒါေပမယ့္ သူစိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္မွာစိုးလို႔ အားလံုးကတိုးတိတ္စြာပဲ အေ၀းမွာသူ႔အလိုက်ေနေပးလိုက္ပါတယ္ ။ သူဒီလိုပံုစံနဲ႔သစ္တို႔အဖြဲ႔ကိုဆက္ဆံတာ စိတ္ဆိုးမိေပမယ့္ ဘယ္သူမွသူ႔ကိုမမုန္းၾကပါဘူးေလ ။ သူလည္းသူ႔အေၾကာင္းရွိလို႔ေနပါလိမ့္မယ္ဆိုျပီး ခြင့္လႊတ္ေပးေနၾကတုန္းပါ ။ သူအဆင္ေျပေစဖို႔လဲအျမဲဆုေတာင္းေပးေနၾကပါတယ္ ။ သူသည္လည္းတခ်ိန္တုန္းကေတာ့ သစ္တို႔အဖြဲ႔ထဲကတစ္ေယာက္ျဖစ္ခဲ့သူပါပဲ ။

ေနာက္ပိုင္းမွစီေဘာက္ေရာက္လာျပီး ညီအမေတြလိုခင္မင္ရတဲ့သူမ်ားလည္း ရွိသလို ေမာင္ႏွမေတြလိုေျပာမနာဆိုမနာ ေယာက္်ားေလးသူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ရွိပါေသးတယ္ ။ သစ္ဒီေန႔ေရးသားျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ သစ္ဘ၀မွာဘယ္ေတာ့မွေမ့မရႏိုင္တဲ့ သူတစ္စုပါပဲ ။ သစ္မွာငယ္သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတယ္ ေက်ာင္းတက္ေတာ့မွခင္မင္ရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအရင္းေတြရွိတယ္ ဒီအဖြဲ႔ေလးကေတာ့ အြန္လိုင္းကသိတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့ေလ ။ အျမဲတမ္းေတာ့တပူးပူးတတြဲတြဲေႏွာင္ဖြဲ႔စြာေနလို႔မရဘူးဆိုတာ အားလံုးရဲ႔ရင္ထဲမွာအလိုလိုနားလည္ထားၾကပါတယ္ ။ ခုလို အမိျမန္မာျပည္နဲ႔ေ၀းကြာေနခ်ိန္မွာ ညီအမေတြလို ဘာမဆိုတိုင္ပင္လို႔ရတဲ့ ဘုရားေပးတဲ့ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြကို သစ္သစ္သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ ။ အထီးက်န္မွဳ ေတြေ၀ေနမွဳ ေငးေမာေနမွဳေတြ မျဖစ္ပဲတေယာက္ကိုတေယာက္အစဥ္မျပတ္ အားေပးေလ့ရွိတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ၇ေယာက္ စရိုက္၇မ်ိဳးကိုလည္း သစ္သစ္အျမဲရင္ထဲအမွတ္ရေနမွာပါ ။ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးလဲ ကိုယ္ရည္ရြယ္ထားတဲ့ရည္မွန္းခ်က္ေတြျပည့္လို႔ ေအာင္ျမင္တဲ့သူေတြျဖစ္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း ၂၀၁၁ ကို သစ္ခ်စ္တဲ့သူတို႔ေလးေတြပို႔စ္နဲ႔ ေနာက္က်စြာၾကိဳဆိုလိုက္ပါတယ္ ။


ဆက္ဖတ္ခ်င္ေသးရင္...